De eerste signalen
Het kan zijn dat u tijdens uw zwangerschap al voelde dat uw kind druk was. En als het niet uw eerste zwangerschap was, zult u zeggen dat dit kind beweeglijker is dan uw vorige kind(eren).

Peuters en kleuters
In de eerste paar jaar mogen we nog niet spreken van de diagnose ADHD als uw kind hyperactief is. Soms kunnen we echter wel al kenmerken zien die vaak voorkomen bij ADHD, maar deze zijn bij peuters en kleuters nog niet erg specifiek. Een kind met ADHD is meestal druk, maar als uw kind druk is, hoeft het nog geen ADHD te hebben. Aspecifieke verschijnselen bij baby's en peuters die vaker voorkomen bij kinderen die later ADHD blijken te hebben, zijn inslaapproblemen, motorische onrust, gemakkelijk huilen, overgevoeligheid voor aanraken of geluiden, oppositioneel gedrag en snel wisselen van spel (meer dan leeftijdsgenoten, die vaak ook niet uren met een spel bezig zijn). Oppositioneel gedrag betekent dat uw kind vaker geneigd is tegen u als ouders in te gaan, dus juist 'ja' wil als het 'nee' is en omgekeerd. Dit komt natuurlijk bij een ongestoorde ontwikkeling ook voor op die leeftijd, maar bij kinderen met ADHD is dat duidelijk meer. In ernstige gevallen is uw kind bijna niet te corrigeren en dus onstuurbaar en gevaarlijk voor zichzelf en anderen. Sommige kinderen blijven vragen stellen of stoppen niet met rondjes rennen. Hebt u zo'n kind in huis, dan bent u vaak wanhopig ondanks goede opvoedingsadviezen.

Schoolkinderen
Op de basisschool vallen kinderen met ADHD meestal op omdat ze hyperactief zijn, snel afgeleid worden en (mede) daardoor leerproblemen krijgen. Vaak trekt de leerkracht van uw kind al op de kleuterschool aan de bel en meldt dat uw kind nog 'te onrijp en te speels' is om naar groep 3 te gaan. Het loopt meestal pas echt mis in groep 3 als er meer structuur komt. Uw drukke kind blijkt dan een storende factor in de klas, terwijl bovendien de prestaties tegenvallen. Uw kind moet opletten, in de bank blijven zitten, netjes schrijven en zijn werk op tijd af hebben. De concentratieproblemen doen zich niet zozeer voor bij spannende of uitdagende situaties of bij positieve bekrachtiging, maar meer bij saaiere activiteiten. Computeren gaat vaak erg goed, uw kind blijkt dit uren te kunnen volhouden en dit is ook zeker niet in tegenspraak met de diagnose. Soms zijn er ook gedragsproblemen zoals ruzie met klasgenoten in de pauzes (de zogenaamde 'vrije situatie').
Naast deze hoofdsymptomen kennen we nog een aantal belangrijke verschijnselen die veel problemen opleveren. ADHD'ers hebben vaak een slecht kortetermijngeheugen of een slecht werkgeheugen waardoor zij maar één opdracht tegelijk kunnen onthouden. Ook zijn zij slecht in planning, timing en organisatie waardoor zij vaak niet op de tijd letten en dan te laat komen op afspraken of hun werk niet op tijd af hebben.

Middelbareschoolkinderen
Als uw kind ouder wordt, zo rond de middelbareschoolleeftijd, vallen de leer- en gedragsproblemen vaak het meeste op. ADHD'ers spijbelen in het algemeen meer en maken vaker hun school niet af dan kinderen zonder ADHD. Sociale problemen, zoals agressiviteit, risicovol of delinquent gedrag en verslavingsproblemen, komen ook vaak voor. Het is bijvoorbeeld bekend dat ADHD'ers eerder en meer roken dan andere kinderen. Dergelijke problemen zijn afhankelijk van het verloop van de normale puberteitsproblemen en van de ernst van de ADHD (gelukkig hebben niet alle kinderen een even ernstige vorm van ADHD).
Een stage in het kader van de schoolopleiding kan ook nogal eens moeizaam verlopen omdat een chaotisch kind dat ook impulsief is en niet gemakkelijk een baas boven zich duldt, vaak ontslagen zal worden. Dit draagt dan weer bij tot het negatieve zelfbeeld en de faalangst.
Verder is het ook belangrijk dat u zich realiseert dat ongelukken in het verkeer twee keer zo vaak voorkomen bij kinderen met ADHD. Stoer, impulsief gedrag leidt immers gemakkelijk tot gevaarlijke situaties. Jongvolwassenen hebben ook meer kans op relatieproblemen, ongewenste en ongeplande zwangerschappen, geslachtsziekten (even niet nagedacht!) financiële problemen door impulsieve aankopen en gebrek aan planning.
Gezien al deze mogelijke problemen wekt het geen verbazing dat volwassenen met ADHD soms pas bij de hulpverlening terechtkomen als ze depressieve klachten hebben. Maar zo'n depressie is soms het gevólg van ADHD. Bij het terugkijken op het leven blijkt dan dat veel mislukkingen opeens op hun plaats vallen. Het besef dat vroege behandeling veel ellende had kunnen voorkomen, kan een grote schok veroorzaken. De behandeling moet dan ook niet altijd bestaan uit antidepressiva, maar uit 'ADHD-behandeling' (zie het hoofdstuk 'Behandeling'). ADHD'ers hebben regelmatig met een scala aan andere psychiatrische diagnosen te maken voordat de diagnose ADHD wordt gesteld.
Uit een grote studie blijkt dat het risico op complicaties bij onbehandelde jongvolwassenen voor ernstige ADHD'ers veel groter is dan voor niet-ADHD'ers of voor kinderen met een milde vorm van ADHD. Dit geldt onder meer voor schoolproblemen, verkeersongelukken, sociale problemen en verslaving.