ADHD uit zich op verschillende leeftijden niet op dezelfde manier. In Nederland komt het voor bij drie tot vijf procent van de kinderen, dat betekent dus gemiddeld ruim één kind in elke schoolklas. Er worden op dit moment drie keer zoveel jongens met ADHD gediagnosticeerd als meisjes. Meisjes vertonen vaker het ADD-beeld, waarbij zij onopvallend wegdromen in de klas en daardoor kunnen onderpresteren. Er zijn echter ook ADD-jongens en hyperactieve meisjes. Ook bij allochtone kinderen wordt de diagnose minder vaak gesteld. Dit komt mede omdat het beeld minder bekend is bij de ouders.
'Officieel' mag de diagnose pas gesteld worden als uw kind zes jaar is, maar over deze tijdslimiet is in wetenschappelijke kringen de discussie nog gaande. Veel ouders weten jaren eerder al dat er iets met hun kind aan de hand is. Op het consultatiebureau en door de schoolarts worden vaak al vroeg signalen opgemerkt. Soms wordt uw kind verwezen naar een cursus Drukke Kinderen of een andere opvoedingsondersteuning.
Volwassenen hebben deels andere symptomen dan kinderen. Mede hierdoor worden zij moeilijker herkend door hulpverleners. Kinderartsen zeggen vaak dat kinderen geen kleine volwassenen zijn als het gaat om ziekten en medicijnen, maar bij ADHD kunnen wij zeggen: volwassenen zijn geen grote kinderen!