De DSM-criteria voor kinderen zijn anders dan die voor volwassenen, omdat een aantal kernsymptomen in de loop van de jaren afneemt. Als we dezelfde criteria zouden hanteren, dan zouden volwassen ADHD'ers niet aan het benodigde aantal punten komen voor een diagnose. Daardoor zou het aantal volwassenen met onbehandelde ADHD nog meer toenemen; terwijl we er juist alles aan moeten doen om deze groep zo klein mogelijk te houden.
Binnen ADHD kunnen we drie hoofdtypen onderscheiden, waarin de aandoening van uw kind en/of van uzelf kan worden ingedeeld:
* het gecombineerde type mét concentratiestoornissen en hyperactiviteit en impulsiviteit;
* het voornamelijk ongeconcentreerde type (geen grote hyperactiviteit);
* het voornamelijk hyperactief-impulsieve type.
Het onderscheid is enigszins kunstmatig omdat in de praktijk veel verschijnselen elkaar overlappen.
De vragenlijst bestaat uit een aantal vragen over de drie belangrijkste symptomen van ADHD, dus over hyperactiviteit, impulsiviteit en concentratieproblemen. Voor de 'officiële diagnose' moeten bij uw kind minimaal zes van de negen verschijnselen duidelijk aanwezig zijn. Dit minimale aantal punten berust op de relatie die bestaat tussen voldoende functioneren op de probleemgebieden en het aantal positief gescoorde punten.
Het kan dus zo zijn dat je niet het aantal van zes punten haalt om tot de diagnose te komen. Als je vijf punten haalt, heb je dus geen officiële diagnose! Maar er kunnen wel klachten bestaan die het leven van u of uw kind niet gemakkelijk maken. Je bent met te weinig punten alleen niet geschikt voor wetenschappelijk onderzoek, maar het is best mogelijk dat je last hebt van een lichtere vorm van ADHD. Dit wordt ook wel sub-threshold ADHD genoemd (vlak onder de drempelwaarde). Het kan natuurlijk ook zo zijn dat je geen ADHD hebt, maar dat er veel opvoedingsproblemen zijn waardoor je verschijnselen hebt die lijken op ADHD. De behandeling is dan natuurlijk anders.