Om een vermoeden dat uw kind ADHD heeft om te zetten in een 'harde diagnose' moet aan een aantal voorwaarden voldaan worden. De huisarts is vaak degene die uw kind als eerste beoordeelt. Hij moet dus ook de symptomenlijst beoordelen.

Kernsymptomen
Het is belangrijk dat de kernsymptomen hyperactiviteit, impulsiviteit en slechte concentratie in meerdere of mindere mate bij uw kind aanwezig zijn. De ernst van deze verschijnselen moet beoordeeld worden door een deskundige, maar zelfs dan kunnen er, afhankelijk van degene die het symptoom meldt, veel subjectieve verhalen gerapporteerd worden. Het gaat er vooral om hoeveel last uw kind heeft van de verschijnselen, hoeveel hij achterraakt in sociaal opzicht of hoe hij strandt op school.
Bij oppervlakkige beschouwing lijkt het alsof de DSM-criteria gestalte hebben gekregen naar aanleiding van het effect van Ritalin: 'Als Ritalin werkt moet dit wel een kernsymptoom van ADHD zijn.' Ritalin werkt echter niet alleen positief op de kernsymptomen, maar ook op een aantal andere verschijnselen die bij ADHD voorkomen. Naast de hoofdsymptomen zijn er nog veel andere verschijnselen die bij ADHD'ers opgemerkt kunnen worden, maar die niet worden gebruikt voor de DSM-diagnostiek.

Aanvullende basisgegevens
Verder moet gekeken worden of er bij uw kind sprake is van de andere drie voorwaarden:
* bestaat de aandoening langer dan zes maanden;
* zijn de verschijnselen voor het zesde jaar begonnen;
* komt de aandoening voor in meer dan één omgeving (op school, thuis of op straat).
Als aan deze zes basisgegevens voldoende (verstandige) aandacht is besteed, moet ook gekeken worden naar de opvoedingssituatie. Is het een chaos thuis, zitten de ouders op één lijn, zijn er duidelijke grenzen, is er voldoende regelmaat, ritme? Maar ook: hoe zit het met ADHD-gedrag in uw familie of in uw gezin? Hierna wordt gekeken naar alle bijkomstige aandoeningen of naar andere lichamelijke ziekten die het beeld zouden kunnen verklaren. Ook is heel belangrijk of uw kind qua niveau kan meekomen met leeftijdgenoten. Te laag is niet gunstig, maar te hoog levert ook vaak problemen op.

Samenvattend: bij het vaststellen van ADHD, zoekt uw arts naar factoren op medisch gebied, naar problemen in de ontwikkeling en sociale omgeving, naar erfelijke aanleg en schoolprestaties.
Hoe kan uw arts of hulpverlener dit nu binnen een redelijke tijd voor elkaar krijgen? Is het mogelijk al het bovenstaande volledig in kaart te brengen? Moet hij kiezen voor honderd procent diagnostiek of is hij ook tevreden met het in kaart brengen van tachtig of negentig procent van de problemen waar u als ouders mee komt? Er zijn op dit moment helaas nog steeds lange wachtlijsten zodat veel kinderen lang moeten wachten op een diagnose, terwijl andere kinderen met (te?) uitgebreide diagnostiek de hulpverlening verstoppen. Dit is een probleem dat elke hulpverlener zelf moet proberen op te lossen.