Het zou eigenlijk niet nodig moeten zijn een apart hoofdstuk te wijden aan ADHD bij allochtonen. Helaas moet dat echter wel omdat er op z'n minst twee problemen zijn:
o nog meer dan bij autochtone ADHD'ers blijkt er bij allochtonen sprake te zijn van onderdiagnostiek (door minder kennis, minder lectuur in de eigen taal);
o er rust bij allochtonen een groot taboe op het hebben van een kind met een handicap.
Globaal blijkt ADHD in grote onderzoeken in alle landen even vaak voor te komen. Hoe komt het dan dat in ons land bij allochtone kinderen (laat staan volwassen allochtonen) minder vaak ADHD wordt vastgesteld, dan bij autochtone kinderen? Komt dat alleen door een communicatieprobleem of zijn er meer oorzaken?
Zoals ook bij de autochtone bevolking - en zelfs bij de hulpverleners - heeft het lang geduurd voordat het begrip MBD en later ADHD bekend werd als een hersenfunctiestoornis. Veel mensen weten daarom ook nu nog nauwelijks van het bestaan van de diagnose. Een groot aantal mensen heeft een weerstand tegen de medicatie en weet niet dat dit een van de weinige bewezen gunstige ingrepen is. Er moet dus eerst gewerkt worden aan de verbreiding van kennis over de aandoening, zo mogelijk ook met folders in andere talen.
Een probleem is ook dat in andere culturen de opvoeding van kinderen bekeken wordt vanuit de hele gemeenschap. Er wordt dus gemakkelijk kritiek geuit naar (meestal) de moeder, die het kind probeert op te voeden met respect voor ouderen en met goede omgangsvormen. Dit gebeurt nog sterker als zij werkt, ze hoort immers voor de goede opvoeding van het kind zorg te dragen. Ten derde heeft men als gevolg van de schaamtecultuur liever niet dat anderen zien dat er iets mis is in je gezin. In Nederland bestaat wat dat betreft een schuldcultuur: als ouder geeft u bij mislukkingen allereerst de schuld aan uzelf.
Ook de weg naar de hulpverlening is voor mensen die geen taalprobleem hebben vaak gemakkelijker. Als u en uw omgeving merken dat uw kind zich na behandeling veel beter gedraagt en op niveau presteert, én de psycho-educatie goed is doorgedrongen en verwerkt, dan zal hopelijk ook de rest van de familie het slachtoffer positief gaan benaderen en gaan steunen.