Ademen gaat bijna altijd ongemerkt. Het gaat vanzelf, je hoeft er niet bij na te denken en zelfs tijdens de slaap gaat het nog door. Voor mensen die nooit kortademig zijn, is het moeilijk voor te stellen hoezeer je je anders, beperkt en soms zelfs bedreigd voelt als je 'benauwd' bent. Als je kijkt naar het gebruik van de woorden en uitdrukkingen in de Nederlandse taal die met ademen te maken hebben, merk je dat ademhaling en emoties sterk samenhangen. Vooral het gevoel dat over je heen komt als je te weinig lucht krijgt, gaat gepaard met een scala aan negatieve, bedreigende emoties: een adembenemende ervaring, een benauwde situatie, naar adem happen, de adem stokte hem in de keel, de laatste adem uitblazen. Die bedreigende gevoelens zijn dagelijkse ervaringen voor mensen met long- of luchtwegaandoeningen. Hoewel ze er misschien niet ziek uitzien, kunnen ogenschijnlijk simpele dingen zoals traplopen of een rokerige ruimte binnengaan al leiden tot benauwde momenten. Hierdoor zijn ze beperkt in hun activiteiten, wat vaak belangrijke sociale en psychologische consequenties heeft. Er zijn veel ziekten die tot kortademigheid kunnen leiden. Verreweg de meest voorkomende zijn astma en COPD (Chronic Obstructive Pulmonary Disease = chronisch obstructieve longaandoeningen: emfyseem en chronische bronchitis). Samen vormen ze een belangrijk maatschappelijk probleem, aangezien zeker zes procent van de Nederlanders aan een van deze ziekten lijdt. In dit boek zullen zowel copd als astma besproken worden. De belangrijkste reden daarvoor is dat het wezen van de aandoeningen gelijk is: kortademigheid door vernauwde luchtwegen. Er zijn ook veel overeenkomsten in diagnostiek en behandeling en zelfs kan er sprake zijn van overlap of gecombineerde problematiek.