Een verhoogde bloeddruk (hypertensie) kan door verschillende oorzaken ontstaan. Te veel zout of alcohol, nierziekten, hormonale stoornissen en vernauwingen van de bloedvaten zijn de belangrijkste. Ook blijft de oorzaak vaak onbekend (essentiële hypertensie). Leeftijd speelt ook een rol: met het ouder worden stijgt de bloeddruk. Van een hoge bloeddruk is sprake bij een onderdruk die hoger is dan 90 mmHg en een bovendruk die hoger is dan 160 mmHg.
Een te hoge bloeddruk beschadigt de bloedvatwand. Vooral de bloedvaten van de nieren, de hersenen, het netvlies en de kransslagaders rond het hart zijn hier gevoelig voor. Langdurige hoge bloeddruk kan daarom leiden tot nierbeschadigingen, beroerten, gezichtsstoornissen en hartklachten. Hoge bloeddruk in combinatie met afwijkende lipidenwaarden verhoogt het risico op hart- en vaatziekten fors en versnelt de aderverkalking.
Hoge bloeddruk is niet altijd vermijdbaar, maar kan wel eenvoudig gecontroleerd en betrekkelijk makkelijk behandeld worden en is daarmee een beheersbare risicofactor. Voeding en vooral het gebruik van zout spelen hierbij een belangrijke rol. Er is een enorm aanbod van geneesmiddelen om de bloeddruk te verlagen. De meest bekende soorten zijn diuretica (plaspillen), alfablokkers, bètablokkers, vaatverwijders, calcium-kanaalblokkers, de zogenoemde ACE-remmers en angiotensine-II antagonisten. Het werkingsmechanisme van deze stoffen loopt sterk uiteen. De keuze voor een van deze middelen hangt af van de ernst van de hoge bloeddruk en van de aanwezigheid van andere ziekten. Sommige middelen (o.a. bètablokkers) hebben een ongunstig effect op het HDL-cholesterolgehalte. De tegenwoordig veel gebruikte ACE-remmers hebben naast de verlaging van de bloeddruk ook een gunstige werking op de conditie van het endotheel.