'Te hoog' en 'normaal' zijn flexibele begrippen die pas een betekenis krijgen als er een bepaalde waarde aan wordt gekoppeld. In Nederland zijn binnen de medische wereld afspraken over cholesterolwaarden gemaakt, die zijn vastgelegd in de zogenoemde Cholesterol Consensus. Deze geeft aan hoe de verschillende cholesterolwaarden beoordeeld moeten worden, welke waarden voor behandeling in aanmerking komen en wat de streefwaarden van de behandeling zijn. De Cholesterol Consensus is opgesteld door deskundigen op het gebied van cardiologie, inwendige- en huisartsgeneeskunde.
De maat die we gebruiken om de hoeveelheid cholesterol in het bloed aan te geven, is de scheikundige eenheid 'millimol per liter', afgekort tot mmol/l. Dit is een eenheid op basis van het molecuulgewicht van de stof, en daarmee een maat voor het aantal moleculen.
Als we spreken over een 'te hoog' cholesterolgehalte, moet eerst worden afgesproken wat er onder een 'normaal' cholesterolgehalte wordt verstaan. Dit is voor volwassenen vastgesteld op 5,0 mmol/l. Dus alles daar boven is een 'te hoog' cholesterolgehalte. Deze waarde is gekozen, omdat onderzoekers hebben aangetoond dat het risico op het ontstaan van hart- en vaatziekten langzaam toeneemt als het cholesterolgehalte boven de 5,0 mmol/l komt. Met het cholesterolgehalte bedoelen we meestal het totale cholesterolgehalte, een getal dat is samengesteld uit een aandeel van cholesterol dat verpakt is in LDL-, VLDL- en HDL-deeltjes. Vaak wordt in eerste instantie het totale cholesterolgehalte gemeten, wat redelijk goed aangeeft of er iets mis is met de cholesterolhuishouding in het lichaam. Het cholesterolgehalte (totaal-, HDL-, en LDL-cholesterolgehalte) moet beoordeeld worden aan de hand van leeftijd en geslacht. Daarom is verwijzing naar een lipidenpolikliniek belangrijk als er een afwijking geconstateerd wordt aan de hand van het totale cholesterolgehalte.