Chronische pijn is een complex gebeuren en het is duidelijk dat vele artsen, paramedici en hulpverleners op meerdere fronten ('meersporenbeleid') moeten samenwerken. Dit mag niet ontaarden in zinloze vergaderingen, onderzoeken of behandelingen. De voorkeur gaat daarom uit naar het model waarbij alleen de hulpverleners overleggen en behandelen, die direct te maken hebben met het ziektebeeld van de patiënt. Dit model is te vergelijken met het militaire systeem waarbij niet meer een heel leger klaar staat, maar slechts die manschappen die direct kunnen ingrijpen op specifieke doelen. Kennis, kunde, netwerkvorming, communicatie en bereikbaarheid zijn de belangrijkste factoren voor het slagen van dit inter/multidisciplinaire pijnteam-netwerkmodel.