In het verleden werd in Nederland gesproken over CARA (Chronische Aspecifieke Respiratoire Aandoeningen) waarmee men zowel COPD als astma bronchiale aanduidde; dit zijn echter twee verschillende ziektebeelden en ze verschillen dan ook in behandeling en prognose. Daarom gebruiken we de term CARA liever niet meer.
De diverse wetenschappelijke verenigingen hebben elk een eigen definitie van COPD; deze ontlopen elkaar echter niet veel.
COPD wordt van oudsher onderverdeeld in chronische bronchitis en emfyseem. Van chronische bronchitis spreken we als patiënten ten minste drie maanden per jaar al dan niet productief hoesten en dit al minstens twee opeenvolgende jaren doen. Het gaat dus om een klinische diagnose waarbij klachten van hoesten op de voorgrond staan. Dit kan gepaard gaan met kortademigheid, maar dat hoeft niet.
Emfyseem is een ziektebeeld dat gekarakteriseerd wordt door een abnormale permanente vergroting van de luchthoudende ruimten aan het einde van de kleine vertakte luchtwegen, met vernietiging van de wanden van de longblaasjes. Vaak spreken we over beschadigde longblaasjes, in de volksmond ook wel 'de rek is uit de longen'. Bij deze patiënten staan vooral klachten van kortademigheid bij inspanning en later ook in rust op de voorgrond.
Omdat roken bij het ontstaan van beide ziektebeelden een belangrijke rol speelt, hebben patiënten vaak zowel chronische bronchitis als emfyseem.
COPD en astma komen veel voor onder de Nederlandse bevolking. Het is dan ook niet verwonderlijk dat sommige patiënten met astma bronchiale, ook COPD ontwikkelen, zeker als zij roken. De huisartsen in Nederland noemen de aandoening van deze groep patiënten 'astma met persisterende obstructie' (NHG-standaard COPD). Deze patiënten hebben dus niet alleen de klachten en kenmerken die bij astma passen, maar ook klachten en kenmerken van COPD.
Het is overigens belangrijk dat we astma bronchiale (en astma met persisterende obstructie) onderscheiden van COPD, omdat niet alleen de prognose maar ook de behandeling anders is.