Het blijft het doel van de hulpverlening om de patiënt zo lang mogelijk in staat te stellen dingen zelfstandig (of later met hulp) te doen. Dat geldt voor de eerste twee stadia van de ziekte, het pre-diagnosestadium en het ambulant ondersteunende stadium (zie ook blz. 48). Tijdens het tweede stadium zal de verzorger door het toenemende verlies aan functies steeds meer beslissingen en taken moeten overnemen. Tijdens het derde stadium (het gehospitaliseerde stadium) is bij (bijna) alle verrichtingen hulp nodig en moet de patiënt beschermd worden. In het laatste stadium (het terminale stadium) kan de patiënt niets meer zelfstandig en moeten de verzorgers alles overnemen.