Als men een dement familielid of kennis in het verpleeghuis bezoekt, komt de vraag wel eens naar boven of zoiets nog wel zin heeft. Hij is immers al snel weer vergeten dat hij bezoek heeft gehad. Hij kan zelfs zijn beklag doen over het idee dat er nooit eens iemand hem komt opzoeken, terwijl de familie een paar keer in de week bij hem op bezoek komt. Natuurlijk is het niet leuk om zoiets te horen, maar het bezoek heeft toch niet alleen tot doel om daar achteraf een prettige herinnering aan te hebben? Het ‘er zijn’ is veel belangrijker. Met wie kan een dement persoon beter herinneringen over vroeger ophalen dan met zijn naaste familie? Een oud fotoalbum kan zo heel wat leuke gespreksstof opleveren. Een uitje naar de plaats waar hij zijn jeugd heeft doorgebracht of andere bekende plekjes, doet vaak ook erg veel goed. Er hoeft overigens niet altijd iets gedaan te worden om het bezoek leuk te maken. Het alleen maar in de nabijheid zijn en iets lezen of handwerken is ook al heel belangrijk. Die aanwezigheid en het gevoel van vertrouwen dat daardoor ontstaat, is zeer belangrijk voor iedereen die niet meer in zijn eigen huis woont. De beroepsmatige zorg van de verpleging kan dit nooit vervangen.