Een verpleeghuis is een instelling waarin men vooral gericht is op verpleging en behandeling van mensen die langdurig ziek zijn. Dat kan zowel een lichamelijke ziekte zijn als een geestelijke stoornis zoals dementie. Er zijn verpleeghuizen waar men alleen mensen met een lichamelijke ziekte behandelt (een somatisch verpleeghuis), of waar alleen mensen met een geestelijke stoornis worden verzorgd (een psychogeriatrisch of pg-verpleeghuis). Maar er zijn ook verpleeghuizen die voor beide categorieën van patiënten een of meer afdelingen hebben ingericht.
In een psychogeriatrisch verpleeghuis (of de psychogeriatrische afdeling van een gecombineerd verpleeghuis) worden voornamelijk ouderen met dementie verpleegd. Ze genieten daar niet alleen een goede verzorging, maar worden ook waar mogelijk geactiveerd. Daardoor kan de achteruitgang van de hersenfunctie worden vertraagd of (tijdelijk) tot staan worden gebracht.
Door de gezonde hersendelen te stimuleren, kunnen deze vaak gedeeltelijk de taak van verloren gegaan hersenweefsel overnemen. Dat activeren kan op verschillende manieren worden gedaan en wordt ook aangepast aan de (vroegere) interesses van de patiënt. Daarvoor is in de eerste plaats de activiteitenbegeleiding bedoeld. Die heette vroeger ‘bezigheidstherapie’, wat eigenlijk niet meer inhield dan het ‘bezighouden’ van iemand. Het woord activiteitenbegeleiding richt zich, zoals de naam ook bedoelt te zeggen, meer op het activeren. Dat kan handenarbeid zijn, knutselen, breien, tekenen, spel, zang, dans of wat ook maar de interesse kan wekken. Daarnaast zijn er de bewegingstherapie en de fysiotherapie om de spieren en de bloedsomloop te activeren. Verder bestaat er de ergotherapie, die vooral bedoeld is voor patiënten die door een hersenberoerte ook de macht over bepaalde spieren zijn kwijtgeraakt.