Bij de regionale instellingen voor geestelijke gezondheidszorg (ggz) kunnen jong en oud terecht voor allerlei geestelijke problemen. Binnen elk van deze instellingen bestaat een onderafdeling die zich bezighoudt met de problematiek van geestelijke stoornissen bij ouderen. Hieraan zijn niet alleen artsen en psychiaters verbonden. Er werken bijvoorbeeld ook speciaal hiertoe opgeleide verpleegkundigen, die thuis een bezoek kunnen afleggen om zich ter plekke van de situatie op de hoogte te stellen. Verder beschikken de instellingen meestal over een geriater, een psycholoog en een maatschappelijk werkende. Op die manier kunnen de problemen van diverse kanten worden bekeken.
Een belangrijk doel van de instellingen voor geestelijke gezondheidszorg is ervoor te zorgen dat iemand met geestelijke stoornissen zolang mogelijk thuis kan blijven functioneren. Ze kunnen daarbij zelf behulpzaam zijn of andere instanties inschakelen, zoals gezinshulp, bejaardenhulp of hulp van een wijkverpleegkundige. Vroegtijdig aanmelden voor hulp is daarbij zeer belangrijk.
De instellingen voor geestelijke gezondheidszorg houden zich verder ook bezig met het beoordelen van de eventuele noodzaak tot dagbehandeling of opname in een verpleeghuis, ziekenhuis of psychogeriatrische observatieafdeling en kunnen bemiddelen bij de regionale indicatiecommissie.
In de praktijk is gebleken dat de instellingen voor geestelijke gezondheidszorg vaak erg laat worden ingeschakeld. Uit valse schaamte of onwetendheid wordt hulp pas ingeroepen als de situatie thuis al aardig uit de hand gelopen is. Het probleem voor de instellingen is dat ze in zo’n situatie vaak niets anders meer kunnen doen dan een opname in een verpleeghuis regelen. Een knelpunt daarbij is bovendien dat de verpleeghuizen lange wachtlijsten hebben. Wachttijden van drie maanden of langer zijn eerder regel dan uitzondering.