Het komt vaak voor dat men zich schuldig voelt wanneer men zijn man, vrouw, vader of moeder in een verpleeghuis laat opnemen. Die gevoelens kunnen al in een zeer vroeg stadium van een verpleeghuisopname naar voren komen. Meestal ontstaan ze zelfs al vanaf het moment dat er openlijk over zo’n opname gesproken gaat worden. Men moet dan immers voor zichzelf erkennen dat men de situatie thuis niet langer meer kan handhaven. Hoe terecht de beslissing ook is, toch kan men zo’n besluit tot opname als een falen van zichzelf ervaren. Is de opname eenmaal een feit, dan kan men bij elk bezoek keer op keer weer geconfronteerd worden met dat schuldgevoel. Vooral het iedere keer na afloop van het bezoek weer afscheid moeten nemen van een geliefde, kan een beproeving zijn. Zeker wanneer deze, zoals vaak het geval is in het begin van de opname, smeekt om meegenomen te worden. De gevoelens die dit ‘in de steek laten’ met zich meebrengt, kunnen zo sterk worden dat er grote emotionele problemen door ontstaan. Het is dan goed hierover eens te gaan praten met iemand uit het verpleeghuis (maatschappelijk werkende, verpleegkundige of psycholoog). Zij weten uit ervaring hoe sterk dit soort problemen kan gaan spelen. Het is dan ook niet verrassend dat recent onderzoek heeft aangetoond dat depressieve symptomen bij de verzorgende partner vóór opname in een verpleeghuis, na een opname niet of nauwelijks afnemen. Na een opname in een psychogeriatrisch verpleeghuis dreigt juist een depressie bij de partner.