We gebruiken momenteel meerdere klinische criteria voor het stellen van de diagnose ‘ziekte van Alzheimer’, zoals dsm-iv, icd-10, nincds-adrda en cerad. Alle genoemde sets van criteria hanteren een combinatie van:
• De klinische syndromale diagnose dementie.
• Criteria die betrekking hebben op de aard van de stoornissen van het verstand, waaronder in ieder geval geheugenstoornissen.
• Niet plotselinge start en een sluipend beloop.
• Door bovengenoemde stoornissen een negatief effect op het dagelijks functioneren.
• Bovengenoemde stoornissen zijn ook aanwezig bij een ongestoord bewustzijn. Ook zijn er geen andere hersenziektes verantwoordelijk voor bovengenoemde stoornissen.

De nincds-adrda stelt als enige dat de ziekte van Alzheimer vastgesteld wordt bij patiënten tussen de 40 en 90 jaar. De diagnose ziekte van Alzheimer komt niet voor onder de 40 jaar en boven de leeftijd van 90 jaar is de diagnose ziekte van Alzheimer minder betrouwbaar te stellen, doordat de symptomen gaan lijken op ‘normale’ veroudering.
De cerad- en nincds-adrda-criteria maken een onderscheid naar de waarschijnlijkheid van de diagnose ziekte van Alzheimer: mogelijk, waarschijnlijk of zeker. De diagnose ‘mogelijk ziekte van Alzheimer’ zal vaak gesteld kunnen worden, als er symptomen zijn die wijzen op een combinatie met andere vormen van dementie. Voor de diagnose ‘zeker ziekte van Alzheimer’ is onderzoek onder de microscoop nodig. In Nederland wordt dit onderzoek over het algemeen alleen maar uitgevoerd na het overlijden van een patiënt met dementie.
In de ‘Richtlijn Diagnostiek en medicamenteuze behandeling van dementie 2005’ wordt geadviseerd om de nincds-adrda-criteria te gebruiken.