Bij een eerste aanblik valt er aan iemand met de ziekte van Alzheimer niet veel bijzonders op. Meestal ziet hij er gezond uit en toont hij geen duidelijke tekenen van lichamelijk lijden, lichamelijke invaliditeit of geestelijk lijden. Dikwijls doet hij uit zichzelf geen beroep op anderen om hem te helpen. Aangeboden hulp wordt zelfs vaak afgewezen.
Toch heeft de patiënt met de ziekte van Alzheimer hulp nodig. Het karakter van deze hulp varieert. Kenmerkend voor de ziekte is immers dat de patiënt het geheel van verstandelijke functies en de daarop berustende aangeleerde functies, langzaamaan verliest. Hij vraagt daarbij constant aandacht van zijn partner en hij kan soms bij correctie of aansporing boos uitvallen naar zijn verzorger. Ook houdt hij vaak geen rekening met zijn eigen onvermogen of de gevoelens van anderen. Hij staat erop in overeenstemming met zijn leeftijd en status behandeld te worden, terwijl hij het gedrag vertoont van een onwillig kind.
Het is deze tegenstelling tussen ogenschijnlijk normaal en gezond zijn, en het onvermogen om rekening te houden met de gevoelens van de verzorger van wie hij steeds afhankelijker wordt, die de verzorging van de patiënt met de ziekte van Alzheimer zo moeilijk kan maken.