Het is moeilijk om bepaalde strikte regels te geven over hoe je moet omgaan met iemand die de ziekte van Alzheimer heeft. De ziekte verloopt namelijk niet bij iedereen op dezelfde manier. En bovendien is de manier waarop iemand zich gedraagt gedeeltelijk afhankelijk van de persoonlijkheid en het karakter vóórdat de ziekte begon.
Toch is er in het algemeen wel iets te zeggen over de manier waarop je het best kunt omgaan met mensen met de ziekte van Alzheimer. Geheugenstoornissen zijn immers het centrale probleem: het niet of nauwelijks meer kunnen onthouden van iets dat zojuist is gezegd. Hoe lastig of irritant dit ook voor de directe omgeving zal zijn, het heeft geen enkele zin om je ergernis daarover te uiten. Wanneer iemand voor de vierde keer binnen een uur aan je vraagt wanneer Wim thuiskomt, weet hij echt niet dat hij die vraag al drie keer eerder heeft gesteld, laat staan wat je daarop hebt geantwoord. Geef dus gewoon voor de vierde maal antwoord en zeg niet kribbig dat hij dat al drie keer eerder heeft gevraagd. Hij zal je boosheid absoluut niet begrijpen. En in hoeverre hij zich er nog van bewust is dat het geheugen hem in de steek heeft gelaten, komt je verwijt nog eens dubbel zo hard aan. Geduld is in de omgang met iemand met dementie dus van het grootste belang. Houd er ook rekening mee dat de dingen die recent gebeurd zijn, niet in het geheugen blijven hangen. Wanneer je vraagt of Kees gisteren nog langs is geweest of waar hij die ochtend heen is geweest, weet hij dat niet meer. Dit kan hele emotionele reacties teweegbrengen. Het besef geen antwoord op zo’n eenvoudige vraag te kunnen geven, is zeer pijnlijk. Maar het kan ook gebeuren dat je als antwoord op je vraag een verzinseltje te horen krijgt. In het algemeen is het niet juist om hem dan te verbeteren of om er tegenin te gaan. Ook dit is zeer pijnlijk voor de betrokkene, zeker wanneer er ook nog anderen bij zitten. Voorkom dus welles/nietes-situaties.