Bij verdere voortgang van de ziekte van Alzheimer is het steeds vaker nodig om bij hele gewone handelingen hulp te bieden. De volgorde waarin activiteiten moeten worden gedaan, zoals bij het aankleden, kan niet meer worden bepaald. Het initiatief om bij het voelen van aandrang naar het toilet te gaan, begint te verdwijnen. De partner zal in deze fase meer moeite hebben om de patiënt tot de noodzakelijke lichamelijke zelfzorg aan te zetten. De partner moet in toenemende mate het tijdstip van activiteiten bepalen en alles klaarleggen wat bij die activiteit hoort. Steeds vaker is continue zorg en toezicht noodzakelijk, wat de partner steeds meer aan huis bindt en isoleert. De partner zal merken dat het via correcties bij de werkelijkheid betrekken van de patiënt steeds minder goed lukt en een bron wordt van gedragsstoornissen.
Hoewel de verzorging veel problemen oplevert en men met moeite het hoofd boven water kan houden, zijn er partners die ervoor kiezen om de verzorging geheel alleen op te knappen. Zij kiezen hiervoor, omdat ze hulp van anderen als een inbreuk op hun privacy ervaren of ertoe worden gedwongen door de patiënt, die hulp van buitenaf niet toestaat.
De partners kunnen gesterkt worden in deze keuze door het ontmoeten van onbegrip en ongeloof van de omgeving over wat zij met de patiënt allemaal moeten doormaken. De omgeving ziet immers vaak niet hoeveel moeite de verzorging en begeleiding kost. Vooral de façade die de patiënten met de ziekte van Alzheimer op kunnen houden, draagt hiertoe bij. Ook gedragsstoornissen van de patiënt, vooral als deze in de taboesfeer liggen, zoals ongewenste uitingen van seksueel of agressief gedrag, dragen bij tot een isolement. Men durft hem niet alleen te laten, maar men durft ook niet met hem ergens op bezoek te gaan. Ten slotte ziet een aantal partners in een aanvraag voor hulp ten onrechte het begin van het einde: de definitieve opname in een verpleeghuis.