Naast de ziektediagnostiek is vaststelling van de zorgbehoefte van de patiënt met dementie, de zorgbelasting en de draagkracht van het mantelzorgsysteem van groot belang. Deze zorgdiagnostiek start, zodra de diagnose dementie wordt gesteld. Het merendeel van de patiënten met dementie woont thuis. De zorg voor hen wordt geboden door de partner, familie, kennissen en buren, vaak gecoördineerd door een van hen (de centrale mantelzorger). De draaglast en draagkracht voor deze niet-professionele hulpverleners wisselt in de tijd. Soms kun je meer van een patiënt met dementie hebben en soms minder. Hier iets tegen doen, moet vroegtijdig gebeuren. Extra hulp is niet zomaar beschikbaar. Er zijn wachtlijsten en er moeten indicaties worden afgegeven. Degenen die hulp geven, moeten uitgelegd krijgen wat dementie is, hoe hiermee moet worden omgegaan (psycho-educatie) en hoe afwijkend gedrag herkend moet worden en daar waar mogelijk behandeld.
81% van de geheugenpoli’s biedt begeleiding van verzorger/ familielid. Voor psychosociale ondersteuning zorgt 65% van de geheugenpoli’s. De plaats van de huisarts in de zorgdiagnostiek en ondersteuning van de draagkracht wordt bepaald door zijn eigen mogelijkheden om als een ‘casemanager’ regelmatig contact te onderhouden met patiënt en de centrale mantelzorger. Zijn deze mogelijkheden beperkt, dan is het raadzaam om voor de thuisverblijvende patiënt met dementie een casemanager aan te stellen, met als doel het tijdig onderkennen van achteruitgang en het bieden van ondersteuning in emotionele en praktische zin. Vaak is deze casemanager verbonden aan een verpleeghuis, bijvoorbeeld als hoofd van een dagbehandeling. Via een ciz-procedure is casemanaging in sommige delen van Nederland aan te vragen.