Iemand met depressieve klachten die veel vrienden en/of familie om zich heen heeft, van wie hij veel steun en begrip krijgt, zal minder snel een huisarts raadplegen dan iemand die er alleen voorstaat. Als hij niet uit eigen beweging naar de huisarts wil gaan, heeft de omgeving de morele verplichting hem daartoe te bewegen. Dat zal niet gemakkelijk zijn, omdat immers apathie, zelfverwijt en schuldgevoel op de voorgrond kunnen staan. Zodra het vermoeden bestaat dat de patiënt aan zelfdoding denkt (suïcidegedachten) en zeker als hij hierover spreekt (suïcidale uitingen), is het noodzakelijk de huisarts te raadplegen. Die kan dan proberen te beoordelen hoe groot het risico van suïcide is. Eenvoudig is dit echter niet.
Het is natuurlijk veel beter wat eerder aan de bel te trekken: beter te vroeg dan te laat.