Aan het begin van de behandeling van een ernstig depressieve patiënt die niet of nauwelijks kan praten, moet eerst het effect van medicijnen afgewacht worden voordat men met psychotherapie kan beginnen. Dit betekent niet dat zo’n patiënt aan z’n lot moet worden overgelaten. Integendeel, aandacht geven op een non-verbale manier (bijvoorbeeld naast de patiënt gaan zitten en een hand vasthouden) kan heel waardevol zijn.
Maar een hand vasthouden, een troostend woord spreken, begrip tonen is nog geen psychotherapie, net zomin als uitleggen hoe de medicijnen hopelijk gaan werken en wat de eventuele bijwerkingen kunnen zijn. De gesprekken daarna, waarin de psychiater vraagt hoe het met de patiënt gaat en of er nog klachten zijn, hebben een steunend karakter. We noemen dit officieus wel steunende gesprekstherapie.
In zo’n steunende gesprekstherapie kunnen ook eenvoudige ondersteunende adviezen gegeven worden. Het is voor de depressieve patiënt bijvoorbeeld van groot belang dat hij op tijd opstaat en overdag wordt beziggehouden. Afleiding vermindert hopelijk het piekeren wat. Vervolgens kan de patiënt het beste ‘s avonds weer op tijd naar bed gaan. Om dit te bereiken is, als de patiënt thuis verblijft, overleg met de familie noodzakelijk. Die moet erop toezien dat de patiënt niet langer dan nodig in bed blijft en zij zullen hem overdag wat lichte bezigheden moeten verschaffen. Als de patiënt opgenomen is, behoort dit tot de taak van de verpleegkundigen en behandelaars. Op de afdeling creatieve therapie zal men proberen de zelfwerkzaamheid en creativiteit te stimuleren.
Samenvattend: de patiënt moet vooral structuur geboden worden.