Soms is de depressie te ernstig en/of te langdurig om door de huisarts behandeld te worden. In dat geval zal de huisarts de patiënt verwijzen naar de zogeheten tweede lijns-gezondheidszorg, een RIAGG (Regionale Instelling voor Ambulante Geestelijke Gezondheidszorg) of de polikliniek van een (psychiatrisch) ziekenhuis. Behalve naar zo’n groot instituut kan de huisarts verwijzen naar een zelfstandig gevestigd psychiater of psychotherapeut, meestal een psycholoog-psychotherapeut.
Een RIAGG houdt zich met de zorg voor patiënten met psychische problemen bezig. Vanaf 1983 zijn deze instellingen geleidelijk ontstaan. Ons land telde er een zestigtal, verspreid over evenveel regio’s. Elke RIAGG was verantwoordelijk voor de psychische zorg in dat bepaalde gebied. De laatste jaren zijn instellingen zoals RIAGGs, algemeen psychiatrische ziekenhuizen (APZen) en psychiatrische afdelingen van algemene ziekenhuizen (PAAZen) door de overheid verplicht meer met elkaar samen te werken. Dit heeft geleid tot het fusies en het ontstaan van samenwerkingsverbanden. De instellingen hebben daarbij meestal een andere naam gekregen. Het resultaat daarvan voor de patiënt, voor wie het uiteindelijk bedoeld is, kan positief zijn, doordat hulp en behandeling vaak dichter bij huis beschikbaar zijn gekomen. Ook kunnen patiënten bij verschillende vormen van behandeling (van polikliniek naar dagkliniek en vice versa) dezelfde behandelaar houden.
Belangrijk is te weten dat alle psychiatrische hulpverlening betaald wordt uit de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ), een soort volksverzekering. Iedereen heeft recht op deze hulpverlening.