Sommige mensen kennen zowel perioden van depressie als manische perioden met overmatige activiteit. Dit ziektebeeld is beter bekend als ‘manisch depressieve stoornis’. De DSM-IV gebruikt hiervoor de term bipolaire stoornis. Hierin komt tot uitdrukking dat het ziektebeeld gevormd wordt door twee tegenovergestelde polen: enerzijds een depressieve pool, anderzijds een manische pool.
Bij de manie is de stemming juist opgewekt en meestal zelfs veel te opgewekt (eufoor). We spreken van een ziekelijk opgewekte stemming. Alles wordt door een roze bril bekeken. De patiënt heeft een tomeloze energie, waardoor hij van alles onderneemt en het liefst ook allemaal tegelijk. Het lukt ook allemaal, althans in het begin. Hij kan zich zowel in financiële als in seksuele avonturen storten. Schulden worden probleemloos gemaakt. Slapen is er nauwelijks bij, hij vindt het zonde van de tijd. Iemand met een manie is moeilijk te volgen. De gedachtengang is niet logisch, maar chaotisch, zodat zo’n patiënt in een gesprek van de hak op de tak springt.
Iemand met een manie heeft niet in de gaten dat hij of zij drukker geworden is en onverantwoorde dingen doet. Als men probeert de manische patiënt dat duidelijk te maken of zelfs probeert hem wat af te remmen, kan hij geprikkeld of boos reageren. Iemand met een manie duldt geen tegenspraak zodat er snel ruzie kan ontstaan. Dit kan met plotselinge woedeuitbarstingen gepaard gaan.
De verschijnselen tijdens de depressieve episode van de bipolaire stoornis zijn dezelfde als die van de depressieve stoornis. Kenmerk is uiteraard dat er zich kortere of langere tijd tevoren of erna één of meer manische perioden hebben voorgedaan.