Het denken van depressieve patiënten wordt vaak volledig in beslag genomen door hun problemen. Ze piekeren aan één stuk door, vaak over steeds maar hetzelfde. Hun gedachten, die meestal betrekking hebben op het niet kunnen begrijpen waarom zij zich zo ellendig voelen, blijven als het ware in cirkels ronddraaien.
Het denken wordt verder gekenmerkt door een vertraagd tempo. De gedachtengang kan soms zelfs stagneren en helemaal stil komen te liggen. Op de vraag: ‘Waar denk je aan?’ volgt dan na lang aarzelen het antwoord: ‘Nergens aan.’ En dat is ook werkelijk zo. Dit maakt dat de omgeving zich nog machtelozer voelt.