Bij veel depressieve patiënten gaat het spreken, het denken en het bewegen traag en langzaam. In dat geval spreek je daarom ook wel van een geremde depressie. Alle bewegingen verlopen in een traag tempo. Ze zitten vaak in één houding, bewegingloos, iets wat ze een tijdlang kunnen volhouden. Als er sprake is van een totale bewegingloosheid, wordt er gesproken van een stupor. Dit lijkt op een toestand van algehele verdoving.
Mensen met een ernstige depressie hebben meestal geen behoefte om uit zichzelf te spreken. Ze kunnen uren zwijgen en op vragen reageren ze traag, vaak met éénlettergrepige woorden: ja of nee. De omgeving vindt vaak dat je de woorden er haast uit moet trekken. En als de patiënt eens iets zegt, doet hij dat met zachte, monotone stem. Soms praten ze echter helemaal niet meer. Dit wordt mutisme genoemd.
Alles verloopt traag, het denken van de patiënt, maar ook zijn tijdsbeleving. Een minuut duurt voor een depressief persoon wel een uur, een uur duurt een dag en een dag duurt bijna een jaar. De patiënt ervaart dat weer als zeer afschuwelijk. Hoe erg dit is, valt voor anderen moeilijk voor te stellen.
Daartegenover staat de zogenoemde geagiteerde depressie, waarbij de depressieve patiënt juist heel onrustig en ongedurig in zijn bewegingen is. Deze bewegingen zijn meestal doelloos: de patiënt loopt heen en weer (ijsbeert) of trommelt op de stoelleuning, terwijl hij onrustig op zijn stoel heen en weer schuift. Hij is snel geïrriteerd en kan bovendien angstig zijn. Het gedrag is aanklampend, wat wil zeggen dat de patiënt zijn omgeving steeds maar weer probeert duidelijk te maken dat hij het zo moeilijk heeft. Dit kan tot irritatie leiden, wat het isolement van de patiënt groter maakt.