Vroeger werd de diagnose depressie zelden of nooit gesteld bij kinderen, pubers of adolescenten , omdat depressies bij deze leeftijdscategorie onvoldoende onderkend werden. Niet de sombere stemming, maar andere klachten stonden op de voorgrond, wat de depressie kon maskeren.
Bekende klachten en verschijnselen die bij kinderen een depressie kunnen maskeren zijn slapeloosheid, nachtmerries, hangerig of lastig zijn, slechte schoolprestaties, bedplassen en plotselinge huilbuien. Maar ook een aantal lichamelijke klachten, zoals moeheid, hoofdpijn, rugpijn, buikpijn en een gebrek aan eetlust kunnen een depressie overschaduwen. Het kan dus om een heel scala van klachten gaan.
De laatste tien jaar is men gelukkig alerter geworden op het eventueel voorkomen van depressies bij kinderen. Als een kind of puber niet meer lacht, niet meer op te monteren is en zijn gelaatsuitdrukking allesbehalve vrolijk is, moet er een belletje gaan rinkelen.
Kinderen met depressies kunnen zeker wel aangeven hoe zij zich voelen, maar dat gebeurt als regel niet ongevraagd. Pubers bijvoorbeeld zijn immers toch al niet zo mededeelzaam. Ze vertonen de gewone puberteitsverschijnselen, zoals stoer en stug gedrag. Ze zullen dan ook niet uit zichzelf met klachten komen.
Bij jeugdigen komen ook de depressieve stoornis en de dysthyme stoornis voor. De diagnose vereist overigens wel zorgvuldig onderzoek (onder meer via bijvoorbeeld vragenlijsten) door een (kinder)psychiater.
Uit onderzoek is gebleken dat 3 tot 8 procent van de jongeren aan een depressie lijdt. Dit zou neerkomen op 30.000 tot 80.000 jongeren. Dit is een verontrustend groot aantal, dat nog hoger uitvalt als de jongeren met lichte depressieve klachten erbij opgeteld worden.