Bij een aantal vrouwen ontwikkelt zich enkele weken tot maanden na de bevalling een echte depressie. Deze wordt de postpartum depressie (PPD) genoemd. Letterlijk betekent dit 'depressie na de bevalling'. Vroeger werd wel van een postnatale depressie’ (PND) gesproken, maar die naam is niet juist, aangezien dit letterlijk 'depressie na de geboorte' betekent. En de vrouw die de depressie heeft is uiteraard niet pas geboren, maar bevallen.
De postpartum depressie vertoont dezelfde verschijnselen als de depressieve stoornis en is daarvan niet te onderscheiden. Het hele scala van depressieve symptomen kan aangetroffen worden, waarbij de depressieve stemming en het niet kunnen genieten van de baby voorop staan. Voor de kraamvrouw is dit natuurlijk een verschrikkelijke teleurstelling, want ze had zich haar kraamtijd heel anders voorgesteld. Het is bovendien aanleiding voor schaamte en forse schuldgevoelens. Je 'hoort' nu toch immers gelukkig te zijn? De schaamte en schuldgevoelens kunnen nog versterkt worden door de omgeving, die er niets van begrijpt en daardoor de verkeerde dingen zegt. Het kan leiden tot spanningen met de echtgenoot: 'We hebben een schat van een baby, en nu dit!' De jonge moeder wordt hierdoor erg onzeker en onhandig bij de verzorging van de baby en denkt snel dat het kind iets ernstigs mankeert of bijvoorbeeld niet voldoende drinkt.
Per jaar lijden ongeveer 17.000 vrouwen na de bevalling aan een al dan niet lichte depressie. Dit komt neer op jaarlijks ongeveer 10 - 20 procent van de vrouwen die een kind krijgen.
De depressie ontstaat meestal enige weken tot maanden na de bevalling, gemiddeld genomen rond de vierde maand. Soms kan na de achtste maand nog een depressie tot ontwikkeling komen, waarbij men niet meteen het verband met de bevalling ziet. Ook na een miskraam of een abortus kan een ‘postpartum depressie’ optreden.