Een opname in een psychiatrisch ziekenhuis wordt door de meesten, zeker in het begin, als afschuwelijk ervaren. De patiënt is bang echt gek te worden en er nooit meer uit te komen. Ook bestaat de vrees om voor de rest van het leven nagewezen te worden als psychiatrisch patiënt. 'Je hebt een stempel op.' 'Ik kan hierdoor geen baan meer krijgen.' Dit gebeurt helaas maar al te vaak ook werkelijk. Patiënten worden door de maatschappij gestigmatiseerd.
Dit kan ook de angst verklaren voor een verwijzing door de huisarts naar een psychiater. 'Misschien laat hij me wel opnemen.' Soms is een opname echter onvermijdelijk, maar misschien valt het achteraf gezien wel mee. Tijdens de opname kan de patiënt eindelijk het gevoel hebben aandacht en begrip voor zijn klachten te krijgen. 'Er wordt tenminste eens geluisterd.'
Ervaringen met een goede en menswaardige behandeling worden gelukkig steeds meer gehoord, helaas naast de haast onuitroeibare verhalen over een onmenselijke behandeling, over platspuiten en isoleercellen. De geestelijke gezondheidszorg kampt met enorme personeelstekorten, waardoor de noodzakelijke kwaliteit van zorg niet altijd geleverd kan worden. De media besteden de laatste jaren meer aandacht aan de psychiatrie, waardoor die langzaam in een gunstiger daglicht komt te staan.