Al te vaak wordt van een therapie snel succes verwacht in termen van eetgedrag en/of gewicht: bij anorexiapatiënten een snelle gewichtsstijging en bij boulimiepatiënten het verdwijnen van eetbuien en braken of laxeren. Is er een werkelijk overgewicht, dan wil men ook spoedige vermagering. De verwachting van een snelle genezing komt echter voort uit de vermelde prestatiegerichtheid en het alles-of-nietsdenken. Het uitblijven van een (snel) resultaat wordt dan als een pijnlijke mislukking ervaren. Het al zwakke gevoel van eigenwaarde krijgt hierdoor opnieuw een deuk en de inzet voor de therapie zal afnemen. Het succes van een behandeling is echter niet af te lezen aan de 'buitenkant' (eten, gewicht), omdat deze vaak niet overeenkomt met de 'binnenkant' van de persoon (gedachten, gevoelens over eten en gewicht). Het gaat uiteindelijk niet om de 'verpakking' (de lichaamsvorm), maar om de 'inhoud' (het psychische en sociale leven) van de patiënte in kwestie.
Toch moet de betekenis van een 'gezond' gewicht niet worden onderschat, vooral niet in geval van anorexia nervosa. Voor het normaal functioneren van de hormoonhuishouding (vooral vrouwelijke hormonen en groeihormoon) is een minimumgewicht vereist. Dit moet worden bepaald op basis van medische criteria. Veel patiënten zullen deze minimale grens immers zo laag mogelijk willen houden en verdedigen dat met allerlei argumenten ('ik ben nooit zo dik geweest', 'iedereen in mijn familie is tenger gebouwd'). Een lager dan vooropgesteld gewicht is slechts aanvaardbaar als de patiënte normaal menstrueert en/of als uit testen blijkt dat de hormonale functies genormaliseerd zijn.