Zoals de naaste omgeving van de patiënte (familie, vrienden, kennissen of collega's) ondervindt, zal in het begin vaak ook de arts of de geraadpleegde hulpverlener worden misleid door de patiënten. Wanneer het vermoeden bestaat dat dit gebeurt, dan is het raadzaam dit bij voorkeur openlijk te bespreken, in een niet-beschuldigende sfeer. De neiging om de problemen te ontkennen, goed te praten of gewoon te verbergen - eventueel met behulp van allerlei leugentjes - moet begrepen worden als een teken van angst voor verandering. Vaak beseffen de patiënten ergens wel dat er iets misgaat. Toch kunnen ze dit (nog) niet voor zichzelf toegeven of aan de omgeving bekennen, omdat dan verwacht wordt dat ze er wat aan doen. Ze worden afgeremd door een innerlijke tweestrijd: 'Ik weet wel dat dit niet normaal meer is, maar toch voel ik me beter zo.' En: 'Ik zou het wel willen veranderen, maar ik durf of kan het niet.' Vooral anorexiapatiënten ontkennen in het begin elk probleem en weigeren behandeling. Dit 'verzet' is een vorm van verdediging, een angst de controle over het eigen lichaam uit handen te moeten geven. In werkelijkheid 'lijden' de patiënten onder hun toestand, maar hebben ze moeite om dit toe te geven.
Het is belangrijk dat ze inzien dat de magerzucht een 'dwangbuis' of 'gevangenis' is geworden waar ze zelf niet meer uit kunnen komen. Een behandeling is niet alleen een gevecht rond eten en gewicht, maar kan hen ook bevrijden van de onaangename gevolgen, die zowel fysiek zijn (moeheid, koude, slapeloosheid) als psychisch (concentratiestoornis, prikkelbaarheid, obsessies rond eten).