Gezinsleden, en vooral ouders of partners, zijn vaak overbezorgd om het eetgedrag of het gewicht. In veel gevallen begrijpen ze niet hoe zo'n probleem kan ontstaan en schrijven ze het toe aan het 'karakter' van de patiënte. Ze snappen niet waarom de anorexiapatiënte het zo moeilijk heeft om een hapje meer te eten en ze zien dat als een uiting van koppigheid. In het geval van boulimie ergeren ze zich aan het gebrek aan wilskracht om de eetdrang in toom te houden. Ze willen 'helpen' door hun dochter of partner te controleren: hoeveel weegt ze, eet ze wel voldoende, gaat ze niet braken? Dit kan soms ontaarden in felle conflicten: bij anorexia nervosa willen ze de patiënte dwingen tot eten en bij boulimie wordt eten juist achter slot en grendel gezet. In beide gevallen dreigen ze vaak met allerlei straffen of sancties en ontstaat er een machtsstrijd.
De patiënten reageren hierop met nog meer verzet of met allerlei trucs, zodat de strijd rond eten en gewicht nog verder escaleert. De eerste stap zal dan ook moeten zijn om met medewerking van ouders of partner deze negatieve kringloop zo snel mogelijk te doorbreken. Dit betekent echter niet dat ze de patiënte haar gang moeten laten gaan, wat maar al te vaak gebeurt, uit angst voor botsingen. Vooral anorexiapatiënten slagen erin maaltijden met het gezin te vermijden. Zij koken dan hun eigen dieetpotje, kopen allerlei merkwaardige spijzen en bepalen het eetpatroon van het hele gezin. Ook aan deze verstoringen van het normale gezinsleven moet paal en perk worden gesteld. Het is daarom een goede regel dat de patiënten moeten leren eten wat de rest van het gezin als maaltijd krijgt voorgeschoteld en dat zij niet langer zelf inkopen doen of koken, tot ze weer in staat zijn 'normaal' te eten.