De meeste boulimiepatiënten proberen tegelijkertijd zowel hun eetgedrag als hun gewicht te beheersen. Wanneer ze een reëel overgewicht hebben, mondt dit bijna onvermijdelijk uit in een dubbel controleverlies. Aan de ene kant willen ze een streng dieet houden, maar gaan ze steeds meer eten en aan de andere kant willen ze snel vermageren, maar zien ze hun gewicht angstwekkend stijgen. Daarom zijn ze steeds meer geneigd hun toevlucht te zoeken tot braken en/of laxeren. Bij de eetbuistoornis is dit niet het geval en blijft het gewicht toenemen. In het geval van overgewicht is het essentieel om eerst het eetpatroon te herstellen en geen enkele poging tot vermagering te ondernemen. Slechts wanneer het gelukt is het bestaande overgewicht op hetzelfde peil te houden door normaal en evenwichtig te eten (zonder eetbuien), kan een voorzichtige en tijdelijke poging tot vermagering worden ondernomen met een dieet van niet minder dan 1500 calorieën en zonder gebruik van eetlustremmers. De gewichtsdaling moet geleidelijk gaan en bij een eerste stap beperkt blijven tot vijf kilogram. Daarna moet men met een normaal eetpatroon proberen dit nieuwe gewicht gedurende minstens een maand op hetzelfde peil te houden. Pas daarna kan een eventuele volgende vermageringspoging van vijf kilogram worden ingezet, volgens dezelfde regels. Bij vermageren geldt dus als gulden regel dat het gewicht niet snel mag dalen, maar slechts stap voor stap. Anders uitgedrukt: men moet de vermageringstrap nemen en niet de vermageringslift! Deze vergelijking herinnert er ook aan hoe belangrijk het voor zwaarlijvigen is om aan een goede fysieke conditie te werken door veel te bewegen en te sporten.