Anorexiapatiënten verzetten zich in het begin zeer hevig tegen allerlei bemoeienissen. Dit in tegenstelling tot boulimiepatiënten, die juist heel sterk gemotiveerd zijn. Boulimiepatiënten willen echter vaak alleen in behandeling genomen worden als hun omgeving daar niet bij wordt betrokken. In veel gevallen zijn de gezinsleden of de partner namelijk ook niet echt op de hoogte van de hele problematiek. Vaak vermijden patiënten gesprekken over hun eetprobleem met direct betrokkenen (ouders, partner of vrienden). Bij de minste opmerking hierover stuiven ze op of lopen ze weg. Toch is het als eerste stap op weg naar een behandeling heel belangrijk dat patiënten iemand in vertrouwen kunnen nemen met wie ze hun problemen openlijk kunnen bespreken. Als vrienden, ouders of partner merken dat zo'n gesprek met henzelf moeizaam tot onmogelijk is, dan moeten ze dit toch niet uit de weg gaan. Evenmin moeten ze de patiënte tot bekentenissen dwingen. Het is in zo'n geval bijvoorbeeld mogelijk iets te zeggen in de trant van: 'Ik merk dat we moeilijk of helemaal niet over dit onderwerp kunnen praten. Ik wil je dit niet verwijten, maar ik ben bezorgd en kan ook niet doen alsof er niets aan de hand is. Daarom zou ik het op prijs stellen als je er met iemand anders over praat. Als ik je niet kan helpen of misschien zelfs een hindernis ben, dan hoop ik dat een ander je vertrouwen kan winnen en je kan helpen een uitweg te zoeken voor ons allemaal.'