Bij de behandeling van anorexia nervosa is gewichtsherstel het eerste (maar zeker niet het enige) doel. Bij boulimia nervosa wordt in de eerste plaats het herstel van een gezond eetpatroon nagestreefd en niet direct het stoppen met eetbuien en braken of laxeren. De meeste boulimiepatiënten leggen zichzelf tussen de eetbuien een beperkte voedselinname of dieet op. Zij moeten er echter op worden gewezen dat juist het zichzelf uithongeren mede verantwoordelijk is voor de eetbuien. Een evenwichtig eetpatroon, waarin geleidelijk alle eetwaren toegelaten worden (ook de 'gevreesde' calorierijke spijzen), is noodzakelijk om de eetbuien onder controle te krijgen en ze daarna te laten verdwijnen. Een therapie die slechts beoogt de frequentie van de eetbuien te verminderen, kan ertoe leiden dat de boulimiepatiënte een anorexie ontwikkelt!
Het is moeilijk om vaste criteria voor verbetering of 'genezing' op te stellen. Het lichaamsgewicht is zeker misleidend als maat voor succes. Zo kan het bij anorexia nervosa gebeuren dat het gewicht wel binnen de normale grenzen is teruggebracht, maar dat intussen het eetgedrag ontspoord is in een combinatie van eetbuien en braken of laxeren.
Bij de beoordeling van behandelingen voor boulimia nervosa wordt maar al te vaak uitsluitend gekeken naar de frequentie van eetbuien en braken. Het niet meer optreden hiervan kan echter evenzeer misleidend zijn, bijvoorbeeld in het veel voorkomende geval dat de patiënte is overgegaan op een anorectische levenswijze in plaats van op een evenwichtig eetpatroon. Het is trouwens de weerslag van de eetstoornis op de zelfbeleving en het relationele en sociale leven, die de ernst van de problematiek aangeeft. Naast het aanpakken van de specifieke eet- en gewichtsproblemen moet een goede behandeling daarom ook gunstige veranderingen nastreven in het zelfbeeld, de lichaamsbeleving, het sociaal functioneren en betekenisvolle relaties. Met het oog op deze doelstellingen zou het verloop van iedere behandeling minstens om de drie maanden beoordeeld moeten worden. Daarbij mag niet vergeten worden dat de behandeling een zaak van lange duur kan zijn en dat resultaten op korte termijn geen directe waarborg bieden voor een blijvend gunstige ontwikkeling in de toekomst.

We bespreken nu kort de belangrijkste therapievormen die op de genoemde verklaringen geïnspireerd zijn. Het gebruik van medicijnen komt in een volgend hoofdstuk aan de orde. Slechts de hoofdlijnen van de therapievormen komen aan bod, met een beoordeling van mogelijke voor- en nadelen. Hierbij moeten we direct opmerken dat nog te weinig therapievormen goed zijn onderzocht in verantwoorde vergelijkende studies om een uitspraak te kunnen doen over hun effecten en indicaties (dat wil zeggen: voor wie ze geschikt zijn). Bovendien zijn in de meeste therapiestudies slechts de resultaten op korte termijn nagegaan, zodat vaak niet zeker is of het verkregen effect ook blijvend zal zijn.