De cognitieve therapie legt, vaak gekoppeld aan gedragstherapeutische technieken, de nadruk op het veranderen van de zogenaamde irrationele opvattingen of denkwijzen ten aanzien van lichaam, voeding en gewicht. Door middel van voorlichting (eventueel met behulp van lectuur of video) en vooral discussie, worden verkeerde redeneringen of gedachten gecorrigeerd. Veel aandacht schenkt de cognitieve therapie aan het negatieve zelfbeeld dat veel patiënten hebben, vooral het negatieve lichaamsbeeld. Anorexia- en boulimiapatiënten hebben de neiging hun werkelijke lichaamsmaten te overschatten en te verlangen naar een slank lichaam. Voor velen is het lichaam een soort 'vijand' geworden, waarmee ze voortdurend in gevecht zijn.
De non-verbale therapieën, die niet het spreken met woorden maar de lichaamstaal centraal stellen, trachten patiënten tot een positievere omgang met hun eigen lichaam te brengen; een vorm hiervan is in Nederland bekend als 'haptonomie'. Leren bewegen om het plezier en niet met het oog op prestaties (competitie, vermageren, ideale lichaamsvorm) is zeker bij anorexia nervosa een belangrijk doel. Regelmatige ontspanningsoefeningen (relaxatietraining) worden vaak aanbevolen en soms kunnen bepaalde massagetechnieken gunstig werken. Deze therapievormen maken meestal deel uit van een ruimer behandelaanbod, zodat hun specifieke nut moeilijk aan te tonen is. Bij patiënten met een geschiedenis van fysiek en/of seksueel misbruik moet men voorzichtig zijn met non-verbale therapieën. Dergelijke patiënten zullen zich waarschijnlijk ook veiliger voelen bij een vrouwelijke therapeut.