Vooral bij anorexia nervosa werd op een gegeven moment de behandeling van het hele gezin als een noodzaak beschouwd. In de praktijk kwam het er vaak op neer dat de ouders voor de problemen verantwoordelijk werden gesteld. Veel ouders voelen zich toch al snel 'schuldig' aan een 'mislukte opvoeding' en de therapie leek dit te bevestigen. Van een dergelijke sfeer kan weinig positief effect worden verwacht. Gelukkig zijn er ook veel ouders die beseffen dat ze zelf hulp nodig hebben. In het ene geval kan de anorexia nervosa of boulimia nervosa het gezinsleven grondig verstoord hebben, in het andere heeft de eetstoornis de gezinsleden 'wakker geschud' om onopgeloste conflicten of verborgen problemen eindelijk aan te pakken. In vergelijking met individuele gesprekstherapie, blijkt gezinstherapie tot betere resultaten te leiden bij patiënten die bij de aanvang van de eetstoornis jonger dan achttien jaar waren, terwijl individuele therapie het beter doet bij ouderen.
Bij jongeren moeten de ouders zeker bij de behandeling worden betrokken, maar dan vooral in de zin van 'psycho-educatie'. Dit betekent dat ze voorlichting krijgen over de problematiek, om zo ook te leren er beter mee om te gaan en met de dochter een positieve en open communicatie uit te bouwen (zie ook hoofdstuk 'Aanbevelingen').