De klassieke psychoanalyse lijkt weinig te kunnen bieden aan patiënten met eetstoornissen. Op grond van een ontwikkelingstheorie probeert de inzichtgevende psychotherapie een verband te ontdekken tussen verschijnselen in het heden en voorvallen of ervaringen uit het verleden. Wanneer de patiënte in een slechte fysieke toestand verkeert, heeft een dergelijke gesprekstherapie meestal geen zin. Ook moet de therapeut erop letten dat, vooral bij intellectueel begaafde anorexiapatiënten, het 'inzicht' wel degelijk van de patiënte komt en niet is 'aangepraat'. Weten hoe de eetstoornis is ontstaan, betekent nog niet dat deze verdwijnt of zo maar te veranderen is.
Wanneer de patiënte vermoedelijk een geschiedenis van traumatisering heeft, is een confrontatie met dit verleden soms moeilijk tot onmogelijk, als gevolg van problemen met het geheugen. Het gebruik van hypnose om 'vergeten' ervaringen opnieuw in het bewustzijn te brengen is hier niet aan te raden. Het kan de patiënt nog meer in verwarring brengen. Een vorm van zelfhypnose (bijvoorbeeld met gebruik van een audiocassette) kan nuttig zijn als relaxatiemethode of als hulpmiddel bij een programma van zelfcontrole. Al te vaak echter verwachten boulimiepatiënten een magisch effect van hypnose. Ze hopen dan als bij toverslag van hun eetdrang verlost te worden, zonder er zelf moeite voor te hoeven doen. Wie zo'n effect belooft is een charlatan.