Een behandeling vindt bij voorkeur ambulant of poliklinisch plaats, dat wil zeggen zonder opname in een instituut of kliniek. Toch moeten ook de grenzen van een ambulante therapie worden overwogen en moet tijdig worden beoordeeld of een opname eventueel noodzakelijk is. Een gevaarlijke fysieke toestand en een ernstig zelfmoordrisico zijn gegronde redenen voor een opname. Een ambulante therapie zal ook ter discussie worden gesteld bij een langdurige en complexe eetstoornis, die vaak gepaard gaat met bijkomende stoornissen, zoals we die bespraken bij de diagnose. Ook bij een ernstig gestoorde gezinsinteractie of fysiek/seksueel misbruik binnen het gezin, kan opname een uitweg bieden.
Een opname kan verschillende functies hebben. Soms gaat het om crisisinterventie, met de bedoeling de ambulante therapie zo spoedig mogelijk voort te zetten. In het geval van een slechte fysieke toestand kan een kort verblijf op een kinderafdeling of een interne afdeling van een ziekenhuis worden overwogen. Toch moet men hier voorzichtig mee zijn, omdat dergelijke afdelingen vaak weinig ervaring hebben met deze patiënten en de aanpak te eenzijdig somatisch van aard is. In het algemeen is dan een psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis (PAAZ) te verkiezen. Een langdurige opname in een psychiatrische kliniek die weinig ervaring heeft met deze patiënten, is af te raden.
De laatste jaren zijn er verschillende gespecialiseerde afdelingen voor de behandeling van eetstoornissen gekomen (zie hoofdstuk 'Adressen'). Deze zijn bedoeld voor patiënten bij wie een ambulante therapie of een eerdere opname geen of onvoldoende verbetering bracht. Steeds vaker wordt gedacht aan de mogelijkheid van deeltijdbehandeling in een gespecialiseerde dagkliniek.