Het is moeilijk om te voorspellen hoe een eetstoornis zich zal ontwikkelen, omdat zoveel factoren invloed kunnen uitoefenen, in gunstige of ongunstige zin. We weten nog te weinig over het natuurlijke beloop om te kunnen antwoorden op vragen als: Wat valt er te verwachten wanneer een anorexia nervosa of boulimia nervosa niet wordt behandeld? Zal de eetstoornis chronisch worden? Bestaat er zoiets als 'spontane genezing'? Even moeilijk is het een voorspelling te doen omtrent de mogelijke effecten van een bepaalde therapie. Zoals we verderop zullen bespreken, beschikken we nog over weinig betrouwbare onderzoeksgegevens over therapiekeuze (welke behandeling is geschikt voor deze patiënte?) en van veel behandelingen weten we slechts ten dele welk resultaat we op korte termijn kunnen verwachten.

Follow-up
De laatste jaren zijn er talrijke follow-uponderzoeken gepubliceerd. Dit zijn onderzoeken naar de toestand van een grote groep patiënten lange tijd na de aanvang van de eetstoornis of van de behandeling ervan (bijvoorbeeld na vijf, tien en zelfs twintig jaar). De cijfers lopen sterk uiteen als gevolg van verschillen in de selectie van patiënten, de toegepaste behandelingen en methoden van onderzoek. Bovendien gaat het om statistische gegevens, waarop tal van uitzonderingen mogelijk zijn. Kortom, een prognose maken voor een bepaalde anorexiapatiënte is veelal onmogelijk. Dit geldt nog meer voor boulimiapatiënten, omdat over hen nog maar uiterst weinig onderzoeksgegevens over lange termijn bestaan.

Cijfers
De volgende cijfers voor anorexia nervosa kunnen ondanks deze beperkingen toch een waarschuwing zijn of als leidraad dienen bij beslissingen over therapiekeuze. Afhankelijk van de criteria, kan een 'genezing' of gunstig verloop in veertig tot zestig procent van de gevallen worden verwacht. Dit betekent dat bij ten minste een derde van de patiënten de eetstoornis chronisch wordt (niet verandert of geleidelijk verslechtert).
Hoewel de kans om te overlijden aan anorexia nervosa de laatste jaren verminderd lijkt, blijft een sterftecijfer van vijf procent nog zeer aanzienlijk, zeker gezien de leeftijd van de patiënten. In de helft van de gevallen betreft het zelfdoding. De prognose wordt ongunstiger naarmate de aanvangsleeftijd hoger ligt en de eetstoornis langer onbehandeld is gebleven (wat vaak gepaard gaat met een toenemende complexiteit, bijvoorbeeld een verschuiving naar boulimia nervosa en combinatie met depressie of overmatig alcoholgebruik).
De beste resultaten zijn te verwachten bij de 'pure' anorexia nervosa (geen boulimie, braken of laxeren) die voorkomt bij patiënten jonger dan achttien jaar, en nog niet langer dan een jaar bestaat. Dit betekent echter niet dat men pessimistisch moet zijn ten aanzien van alle andere gevallen. Zelfs na aanvankelijke mislukkingen (bijvoorbeeld terugval), blijken veel patiënten toch te kunnen genezen als de behandeling goed is en de patiënten zich blijven inzetten.