Voor volwassenen wordt de Quetelet-index of Body Mass Index (BMI) gebruikt: het gewicht (kg) gedeeld door de lengte (m) in het kwadraat. Bijvoorbeeld: iemand die 1,64 m lang is en 62,8 kg weegt, heeft een index van 23,3 (62,8 gedeeld door 1,642). Er bestaat nog wel discussie over de 'normale' grenzen van deze index, omdat deze geen rekening houdt met individuele verschillen in lichaamsbouw: met een index van onder de 20 zou men 'te mager' zijn, en met een van boven de 25
'te dik'. Of in ons voorbeeld: dezelfde persoon zou bij 70 kg (index = 26) te dik en bij 52 kg (index = 19,3) te mager zijn. Dit is echter puur theoretisch, want in beide gevallen kan deze persoon toch 'gezond' zijn.



Het is niet het gewicht op zich dat bepaalt of iemand al dan niet gezond is. De Quetelet-index of BMI is maar een richtlijn. Bovendien is het in de medische praktijk realistischer om een index van 18 als ondergrens en een van 30 als bovengrens te nemen. De persoon in ons voorbeeld zou dan onder de 48 kg te mager en boven de 80 kg echt zwaarlijvig (obees) genoemd mogen worden. In beide gevallen moeten het eetpatroon en de levensstijl kritisch worden onderzocht en is het aan te raden een arts te raadplegen. Voor jongeren onder de zestien jaar is de BMI op zich niet zo geschikt, omdat als gevolg van grote verschillen in groeisnelheid de verhouding tussen lengte en gewicht snel kan veranderen. Daarom moet je de berekende BMI steeds vergelijken met die van leeftijdgenoten (zogenaamde 'percentielen') of met vroegere metingen (zogenaamde 'groeicurven'): zie de website www.overgewicht.org (Nederland) en www.vub.ac.be/groeicurven (Vlaanderen).