Hoewel duidelijk is dat erfelijkheid een rol kan spelen, bestaan hierover nog veel vragen. In de meeste gevallen hebben mensen met epilepsie meer dan gemiddeld kans om een kind met epilepsie te krijgen. In welke mate deze kans verhoogd is, kan wetenschappelijk vaak niet precies worden berekend. Sommige vormen van epilepsie zijn wel sterker erfelijk bepaald dan andere.
Bij de idiopathische gegeneraliseerde (niet-plaatsgebonden) epilepsieën speelt aanleg de belangrijkste rol. Bij de symptomatische vormen van epilepsie is dat in veel mindere mate het geval, maar daar zijn nu juist weer grote uitzonderingen op. De kans dat een kind epilepsie zal krijgen, kan uiteenlopen van minder dan 1% tot zelfs meer dan 50%. Bepalende factoren daarvoor zijn bijvoorbeeld: type epilepsie, aantal mensen in de familie met epilepsie en de mate van bloedverwantschap tot die familieleden. Zo is voor een kind van een ouder met idiopathische gegeneraliseerde epilepsie de kans op epilepsie ongeveer 8% als epilepsie verder in de familie niet voorkomt. Voor een kind van een ouder met partiële (plaatsgebonden) epilepsie is die kans 2 tot 3%, wederom als deze verder in de familie niet voorkomt en de oorzaak van de epilepsie bij de ouder onbekend is gebleven. Deze kansen kunnen veel hoger zijn wanneer er wel meer epilepsie in de familie of bij eerdere kinderen voorkomt of als er een bepaalde duidelijke erfelijke oorzaak is gevonden.
In alle gevallen is het aan te raden dit met de neuroloog te bespreken. Deze kan zonodig voorstellen een erfelijkheidsdeskundige - klinisch geneticus - om advies te vragen. De erfelijkheidsdeskundige kan de risico's berekenen en op grond daarvan kan een echtpaar bijvoorbeeld besluiten wel of geen kinderen te krijgen.