Wegens schaamte hebben mannen er vaak moeite mee om over hun erectieprobleem te spreken. Daarom durven ze er vaak niet mee naar de arts te gaan, hoewel ze wel graag hulp van de huisarts willen. Als ze er al met hun huisarts over spreken, dan heeft de klacht gemiddeld twee jaar bestaan. Pas dan wordt de drempel van de huisarts overschreden. Patiënten verwachten dat de huisarts het initiatief neemt. Zij kunnen echter het beste over hun schaamte heen stappen en er gewoon zelf over beginnen. Voor de huisarts is het geen nieuw probleem en hij ervaart het absoluut niet als iets waarvoor iemand zich hoeft te schamen. De huisarts begrijpt heel goed dat het moeilijk kan zijn om dit probleem ter sprake te brengen.
Mannen die erectieproblemen hebben, kunnen daarvoor door de huisarts meestal goed worden geholpen. Het probleem hoort bij het taakgebied van de huisarts, maar de huisarts is gewend dat de patiënt het ter sprake brengt. Het behoort tot de werkwijze van de huisarts in te gaan op vragen en problemen van de patiënt en niet zozeer zelf onderwerpen aan te dragen. Dat geldt ook voor problemen met de erectie. De patiënt wordt uitgenodigd er zelf over te beginnen. Gezien de moeite die de patiënt heeft om over dit onderwerp te beginnen zal de huisarts in dit geval om de drempel te verlagen ook zelf het onderwerp ter sprake kunnen brengen. Het is ongepast en ongewenst om bij iedere mannelijke patiënt die op het spreekuur komt, te vragen naar het seksuele functioneren. De huisarts zal er wel over beginnen bij mannen die behoren tot de risicogroep. Deze mannen hebben een grotere kans op een erectieprobleem.
Bij mannen die langere tijd last hebben van suikerziekte (diabetes mellitus) kan de arts bij een jaarcontrole eens naar de seksualiteit en het seksuele functioneren vragen. In de richtlijn voor huisartsen (de NHG-standaard) over diabetes mellitus, is bij de jaarcontrole een vraag over het seksueel functioneren opgenomen.