Diuretica (of plaspillen) zijn middelen die er in de nieren voor zorgen dat de zoutuitscheiding, en daardoor ook de vochtuitscheiding, groter wordt. Het wordt echter betwijfeld of de bloeddrukverlagende werking van plaspillen daarop is gebaseerd. Want voor het bloeddrukverlagende effect volstaat reeds een lagere dosering, dan voor een duidelijke toename van de urineproductie nodig is. Je zal dus van diuretica niet merkbaar meer gaan plassen of vaker naar het toilet moeten. Bovendien blijken de mild werkende diuretica een gunstiger effect op de bloeddruk te hebben, dan de sterk werkende diuretica. Waarschijnlijk is de bloeddrukverlagende werking te danken aan een verlaging van de weerstand in de bloedvaten.

Gebruik
Diuretica geven een goede bloeddrukdaling die langzaam ontstaat. Het heeft pas zes weken na het begin van de behandeling zin om het resultaat te controleren.
Diuretica hoeven slechts eenmaal per dag ingenomen te worden. Bij onvoldoende resultaat heeft het in de regel geen zin om de dosering te verhogen. Beter is het dan om er een ander medicijn aan toe te voegen. Diuretica kunnen heel goed gecombineerd worden met alle andere bloeddrukverlagende medicijnen.
Naast controle van de bloeddruk zijn specifieke controles van bijvoorbeeld bloedsuiker, zouten (natrium en kalium) en nierfunctie nodig.

Bijwerkingen
Diuretica veroorzaken, zeker bij de gebruikelijke lage dosering, weinig bijwerkingen. De belangrijkste zijn:
o kaliumverlies: omdat diuretica de zoutuitscheiding bevorderen kan er in het bloed een te laag kaliumgehalte ontstaan. Daarom moet, ook bij een lage dosering, af en toe de kaliumspiegel van het bloed gecontroleerd worden. Dat is zeker van belang voor mensen die tevens met digoxine worden behandeld, omdat bij hen de kans op bijwerkingen als gevolg van een te lage kaliumspiegel groter is. Het risico op een te lage kaliumspiegel is echter, zeker bij de gebruikelijke lage diureticadoseringen, klein.
o bloedsuikerverhoging: de bij hypertensie gebruikte diuretica kunnen soms een lichte verhoging van het bloedsuikergehalte veroorzaken. Bij de gebruikelijke lage doseringen is dit risico echter te verwaarlozen. Alleen bij mensen met (aanleg voor) suikerziekte is dit een reden om bij voorkeur een ander bloeddrukverlagend middel te gebruiken, bijvoorbeeld een ACE-remmer, een alfablokker of een selectief centraal werkend middel.
o urinezuurverhoging: urinezuur is een normaal in het bloed aanwezig afbraakproduct van de eiwitstofwisseling. Bij een stoornis in de eiwitstofwisseling kan een te hoog urinezuurgehalte in het bloed ontstaan, waarbij er zich pijnlijke urinezuurkristallen in de gewrichten afzetten. Deze ziekte wordt jicht genoemd. De soms optredende lichte urinezuurverhoging bij het gebruik van diuretica is voor mensen zonder jicht geen reden tot ongerustheid.
o cholesterolverhoging: bij het gebruik van hoge doseringen diuretica zijn bij kortdurend gebruik soms lichte verhogingen van het cholesterolgehalte van het bloed gevonden. Bij langdurig gebruik van lage doseringen, zoals bij de behandeling van hypertensie, zijn deze verhogingen echter niet of in een slechts geringe omvang waargenomen, zodat diuretica veilig gebruikt kunnen worden.