Als medicijnen voor het verlagen van verhoogde bloeddruk nodig zijn, dient een middel gekozen te worden met de meeste kans op succes en de minste kans op bijwerkingen voor de desbetreffende patiënt. Daarbij moeten arts en patiënt geduld hebben, aangezien de optimale werking van een medicijn soms pas na zes weken optreedt. Grofweg zijn er zeven grote groepen medicijnen:
1 Diuretica (plastabletten) - verminderen de weerstand in de bloedvaten;
2 Bètablokkers - verminderen de hartfrequentie en de pompkracht;
3 Calciumantagonisten - verwijden de bloedvaten;
4 ACE-remmers - werken op het renine-angiotensinesysteem in de nieren en verwijden bloedvaten;
5 Angiotensine II-antagonisten - werken op het renine-angiotensinesysteem in de nieren en verwijden bloedvaten;
6 Alfablokkers - verwijden de bloedvaten;
7 Centraal aangrijpende antihypertensiva - zorgen via beïnvloeding van het autonome zenuwstelsel voor vaatverwijding.
Van bovenstaande groepen worden de diuretica en de bètablokkers het meest voorgeschreven. Deze twee groepen zijn het langst in gebruik en zijn ook door zeer grote groepen patiënten gebruikt. Gebruik van diuretica en bètablokkers geeft op de lange termijn een bewezen verlaging van sterfte en complicaties door hypertensie. Van de nieuwere groepen calciumantagonisten en ACE-remmers is inmiddels ook in een aantal langetermijnstudies aangetoond dat deze de sterfte en complicaties door hypertensie verlagen. Tevens is gebleken dat calcium-antagonisten en ACE-remmers andere gunstige effecten kunnen hebben, bijv. op de nier. Deze gunstige effecten zijn ook in kleine studies al aangetoond voor de nieuwste groep van Angiotensine II-antagonisten. Van de later ontwikkelde medicijnen zijn echter nog geen langetermijnstudies beschikbaar, omdat deze simpelweg nog niet zo lang op de markt zijn. Volgens de richtlijnen voor de behandeling van hypertensie kan iedere groep middelen tegen hypertensie gebruikt worden.

Combinaties van twee preparaten
Wanneer de bloeddruk met één middel niet tot een bevredigend peil verlaagd kan worden, zal de arts er meestal een tweede middel aan willen toevoegen. Soms is dat zelfs beter dan de dosis van het eerst voorgeschreven middel telkens opnieuw te verhogen. Bij het voorschrijven van combinaties zullen de beide middelen veelal elkaars werking versterken. Dat geldt echter helaas ook voor elkaars bijwerkingen. Bij de keuze van geneesmiddelencombinaties zal de arts daar rekening mee houden.

Combinatiepreparaten
Bij het combineren van twee preparaten is het uiteraard gemakkelijker voor de patiënt om die twee middelen in één preparaat samen te voegen. Dat verkleint de kans op vergissingen en bevordert de patiëntentrouw. Daarom zijn enkele veel voorgeschreven geneesmiddelcombinaties in één tablet of capsule samengevoegd: combinatiepreparaten. Hierbij gaat het om combinaties waarvan in de praktijk is gebleken dat die een gunstige werking hebben.
Toch zijn er aan combinatiepreparaten ook nadelen verbonden. Ze bevatten uiteraard een vaste combinatie van een bepaalde hoeveelheid van twee werkzame stoffen. Je kunt de dosering van de stoffen afzonderlijk dus niet meer individueel aanpassen. Dat betekent dat de arts, als het resultaat op de bloeddruk onvoldoende is, de dosering van beide afzonderlijke stoffen tegelijk moet verhogen.
Een ander nadeel van combinatiepreparaten is het risico op bijwerkingen. Bij een verhoging van de dagdosis van een combinatiepreparaat bestaat er meer kans op het optreden van bijwerkingen, omdat immers de dagdosis van beide componenten tegelijk wordt verhoogd. Dat risico is groter dan in het geval dat beide componenten afzonderlijk ingenomen worden. Want in dat geval zou de arts slechts de dosering van één van beide componenten verhogen.
Combinatiepreparaten dienen te worden gereserveerd voor de patiënten die tevoren goed waren ingesteld op de combinatie van de afzonderlijke componenten in precies dezelfde dosisverhouding.