De nieren spelen een enorm belangrijke rol bij hypertensie. Aan de ene kant zijn de nieren actief betrokken bij het veroorzaken van hoge bloeddruk en aan de andere kant zijn de nieren ook het slachtoffer van een langdurig verhoogde bloeddruk. Een slechte nierfunctie kan dus tot hypertensie leiden en omgekeerd kan hypertensie een slechte nierwerking veroorzaken.

Verstoorde nierfunctie
Als gevolg van de door de hypertensie veroorzaakte slagaderverkalking kunnen talloze bloedvaten in de nieren beschadigd en afgesloten raken waardoor de nierfunctie geleidelijk slechter wordt. Als gevolg hiervan zijn de nieren niet meer in staat alle afvalstoffen uit het bloed via de urine af te voeren, waardoor de hoeveelheid afvalstoffen in het bloed toeneemt. Aanvankelijk merk je hier niets van. De urineproductie blijft gewoon doorgaan, maar op den duur leidt dit tot vage klachten als moeheid. In het verdere verloop van de ziekte neemt de moeheid ernstigere vormen aan en kunnen ook misselijkheid, hoofdpijn en jeuk ontstaan.
Een slechte nierfunctie kan op zich ook weer betekenen dat het lichaam extra water en zout vasthoudt waardoor het hart het zwaar krijgt te verduren. Door het vasthouden van extra water neemt namelijk de hoeveelheid bloedvloeistof toe, waardoor het systeem van bloedvaten onder een hogere druk komt te staan. De reeds verhoogde bloeddruk kan nog verder stijgen of het hart kan onvoldoende pompen. Daarom is het belangrijk om bij het behandelen van een hoge bloeddruk niet alleen de bloeddruk te controleren, maar ook af en toe de nierwerking. Dit kan op eenvoudige wijze via een bloedonderzoek, waarbij de hoeveelheid van de afvalstof kreatinine in het bloed gemeten wordt. Als het kreatininegehalte van het bloed te hoog wordt, zal de arts u vragen om gedurende 24 uur de urine te verzamelen. Door hierin de totale hoeveelheid uitgescheiden kreatinine te meten, kan de functie van de nieren worden bepaald.

Nierdialyse en -transplantatie
Als de nierfunctie beneden een aanvaardbaar peil is gezakt, kan besloten worden tot een nierfunctievervangende behandeling. Daar zijn een aantal mogelijkheden voor:
- peritoneale dialyse: bij een peritoneale dialyse wordt operatief een dun buisje door de buikwand heengebracht. Hierdoor kan de patiënt zelf een of meer malen per dag een aantal liters speciale steriele vloeistof in de buikholte laten lopen en er weer uit laten lopen. Door het buikvlies worden dan afvalstoffen afgegeven aan de ingebrachte vloeistof. Deze methode kan als regel thuis plaatsvinden.
- hemodialyse ('nierdialyse'): bij een hemodialyse wordt het bloed 'schoongespoeld'. De patiënt moet dan driemaal per week meerdere uren in het ziekenhuis worden behandeld. Hier wordt via een dun slangetje in een ader van de arm van de patiënt het bloed naar een speciaal apparaat geleid waar de afvalstoffen, die door de zieke nieren niet meer verwijderd kunnen worden, worden uitgespoeld. Het gereinigde bloed wordt daarna via een ander slangetje weer naar het lichaam van de patiënt geleid.
- niertransplantatie: sommige patiënten komen in aanmerking voor een niertransplantatie. Dat is een grote ingreep waarbij een gezonde nier, afkomstig van een donor, onderin de buik wordt ingebracht. Deze nier neemt de functie van de onvoldoende functionerende nieren over. Om te voorkomen dat de nier wordt afgestoten, is meestal een levenslange behandeling met medicijnen nodig. Als regel blijven de eigen nieren achter in het lichaam.