Ook in lymfeklierweefsel kunnen normale cellen veranderen in kwaadaardige cellen. We noemen deze kwaadaardige ziektebeelden geen kanker maar lymfomen. We onderscheiden de ziekte van Hodgkin en de non-Hodgkin lymfomen. Voor beide is, teneinde een goed behandelingsadvies te kunnen geven, het van groot belang om te weten waar de ziekte wel of niet aanwezig (zichtbaar) is: in één lymfeklierstation (stadium I); op meerdere plekken aan één kant van het middenrif (stadium II); aan twee zijden van het middenrif (stadium III) en niet alleen in de lymfeklieren maar ook bijvoorbeeld in het beenmerg of in organen (stadium IV).

De ziekte van Hodgkin
Patiënten met de ziekte van Hodgkin werden in het nabije verleden bestraald als de ziekte zich niet of in beperkte mate had verspreid (stadium I en II). Praktisch alle lymfeklierstations boven het middenrif werden bestraald. We noemen deze behandeling een mantelveldbestraling als de ziekte boven het middenrif is ontstaan. De vorm van het te bestralen gebied lijkt op een jas of mantel. Het zijn grote bestralingsvelden en een dergelijke behandeling kost veel voorbereidingstijd. Uiteraard probeert men om zo veel mogelijk normaal weefsel (longen, hart, mond, keel, speekselklieren) te ontzien.
Er werd, wanneer de ziekte van Hodgkin in de lymfeklieren die onder het middenrif liggen was ontstaan, gekozen voor eenzelfde type behandeling. Dit werd een omgekeerde Y-bestraling genoemd. De vorm van het bestralingsveld lijkt namelijk op een omgekeerde Y. De behandeling duurde vier tot vijf weken.
De laatste jaren begint men in de vroege stadia vaak met chemotherapie. Dit om bijwerkingen, zowel op lange als op korte termijn, te verminderen. Vaak volgt daarna bestraling van kleinere velden (dit noemen we 'involved field'-bestraling). Alleen de aanvankelijk duidelijk aangetaste lymfeklierstations worden dan bestraald.
In de stadia III en IV wordt altijd eerst chemotherapie gegeven. Van bestraling kan worden afgezien als er na de chemotherapie geen afwijkingen meer aanwezig (zichtbaar) zijn.

Non-Hodgkin lymfoom
Het is belangrijk om te weten of er wel of niet sprake is van non-Hodgkin lymfomen van lage maligniteitsgraad. De maligniteitsgraad wordt vastgesteld door de patholoog.
Non-Hodgkin lymfomen van lage maligniteitsgraad kunnen met succes worden bestraald met een lage dosis straling (geldt ook voor stadium III/IV). Soms kan het jaren duren voordat deze ziekte weer actief wordt en daarom wordt soms zelfs het advies gegeven om (tijdelijk) in het geheel geen behandeling toe passen. Chemotherapie wordt ook vaak toegepast bij het stadium III en IV.
Chemotherapie is de behandeling van keuze wanneer er geen sprake is van een lage maligniteitsgraad. Daarna wordt beoordeeld of aanvullende bestraling zinvol zou kunnen zijn.
Sommigen krijgen eerst hoge doseringen chemotherapie. Voor deze intensieve behandeling moet u een aantal weken in het ziekenhuis worden opgenomen.
Naast chemotherapie krijgt u één- of tweemaal een totale lichaamsbestraling die ongeveer één uur duurt. Deze bestraling heeft onder meer tot gevolg dat de productie van bloedcellen (bijvoorbeeld witte en rode bloedlichamen, bloedplaatjes) sterk zal afnemen. Hierdoor loopt u een verhoogd risico op infecties of bloedingen en voelt u zich vaak moe.
Ter voorkoming van infecties wordt u geïsoleerd, dat wil zeggen afgezonderd, verpleegd. Voor de aanmaak van bloedcellen is beenmerg nodig. U zult dan ook een beenmergtransplantatie krijgen. Soms wordt daarvoor uw eigen beenmerg gebruikt, soms dat van een familielid. Onderzoek wijst uit dat deze zeer intensieve behandeling, vergeleken met de gewone behandeling, tot betere resultaten leidt.