Als u hoort dat u kanker heeft, staat uw wereld stil. Allerlei vragen gaan door uw hoofd. Hoe lang zit het er al? Had ik (of de dokter) het niet eerder kunnen weten? Waarom moet ik op een operatie of bestraling wachten? Kan bestraling geen kwaad? Hoe lang heb ik nog te leven? Hoe ga ik dood? Hoe bespreek ik het met de kinderen? Krijg ik veel pijn of word ik erg ziek van de behandeling? U voelt zich erg onzeker.
Ook kunt u het gevoel hebben dat u er ineens alleen voor staat. U heeft kanker. Die anderen kunnen mooi praten. U wordt kwaad. U vraagt uzelf af: waarom ik? U gaat onderhandelen; als ik nu zus en zo doe, dan word ik wel weer beter.
Bedenk dat u er niet alleen voor staat. In uw directe omgeving zijn mensen die om u geven en die u graag willen helpen als u ze die kans geeft. Maar u kunt ook terugvallen op een professioneel netwerk van dokters, verpleegkundigen, radiotherapeutisch laboranten, sociaal-verpleegkundigen en psychologen. Ze zijn er voor u. Dat geldt ook voor het voorlichtingscentrum van de Nederlandse Kankerbestrijding en de Integrale Kankercentra; de Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties en de lotgenotencontacten.
Natuurlijk zult u het niet met iedereen even goed kunnen vinden. Met de een klikt het nu eenmaal beter dan met de ander. Ook zult u het gevoel hebben dat sommige mensen u ineens in de steek laten, terwijl anderen overdreven belangstellend zijn. Realiseert u zich dan dat ieder mens op een andere manier met ziekte omgaat en op een andere manier reageert.
Heel belangrijk is het dat u onder woorden probeert te brengen wat u van iemand verwacht en er niet van uitgaat dat de ander dat wel zal begrijpen. Maar probeer ook uit te leggen waarom iets te vermoeiend voor u is. Of dat u nu juist wel zin heeft om leuke dingen te doen.
Het is úw leven. En hoewel er aan uw deur geklopt is, moet u weer verder. Vaak zullen mensen u adviseren niet achterom te kijken of ver vooruit, maar in het nu te leven.