Na afloop van de behandeling kan uw eventuele onzekerheid (bijvoorbeeld komt de tumor weer terug?, hoe zal het verder met me gaan?) blijven bestaan. Soms is deze onzekerheid duidelijk aanwezig, soms wat minder duidelijk. Veel mensen hebben het gevoel dat hun lichaam hen verraden heeft, daarom kan het ook lang duren voordat het vertrouwen weer grotendeels is hersteld. Vaak wordt gedacht dat klachten over de gezondheid betekenen dat "de tumor weer terug" is. Zo wordt vrij snel gedacht dat bijvoorbeeld hoesten betekent: nu heb ik uitzaaiingen in de longen. Deze angst is echter heel logisch en heel veel mensen met kanker leven met deze onzekerheden. Praat erover met uw arts of de oncologie-verpleegkundige. Maar reken er niet op dat de arts u nu al kan zeggen dat u helemaal genezen bent.

Als alles goed gaat krijgt u heel langzaam het vertrouwen in uzelf weer terug. Maar dat wil niet zeggen dat u geen problemen meer zult ondervinden. Veel (ex)patiënten blijven lange tijd moe. Dit komt niet speciaal door de radiotherapie, maar is een verschijnsel dat bij het hebben of gehad hebben van kanker optreedt. Deel uw tijd goed in met onderscheid tussen vermoeiende en minder vermoeiende activiteiten en wissel die af. Ook kan lichamelijk ongemak door de operatie of door de radiotherapie aanwezig blijven. Dit is sterk afhankelijk van waar de tumor zich bevond. Denk bijvoorbeeld aan een litteken dat blijft trekken of verharding van de onderhuidse weefsels door radiotherapie. Maar ook aan een stoma voor ontlasting of urine of aan problemen met spreken of slikken. Soms komt dit na een aantal jaren weer goed, soms ook niet. Dan is het een kwestie van ermee leren omgaan. Dat is simpel gezegd maar niet simpel gedaan! Ook kunnen verzekeringen moeilijk doen met uw acceptatie in de verzekering omdat u een kwaadaardige tumor gehad hebt, of u ondervindt problemen bij het afsluiten van een hypotheek met levensverzekering. Wanneer kunt of moet u weer aan het werk en is het oude werk nog wel haalbaar of moet u worden omgeschoold? Welke invloed heeft dit ziekteproces gehad op uw persoon? Hoe is de relatie met uw partner of omgeving na al die ellende die u samen heeft meegemaakt? Zit u nog samen op één lijn of moeten dat evenwicht en de gezamenlijke interesses weer opnieuw gevonden worden? En hoe gaat u om met de verminderende aandacht voor uw ziekteproces nu het allemaal goed gaat terwijl het voor u elke keer weer net zo spannend is als de eerste keer om op controle te gaan? Over al deze problemen kunt u praten met lotgenoten of advies vragen aan in arbeid en verzekeringen gespecialiseerde medewerkers van de Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties.

De tumor groeit terug en is niet meer te genezen of u krijgt uitzaaiingen. Het is dan niet zo dat u door hulpverleners in de steek gelaten wordt. Niet meer beter kunnen maken houdt voor een arts niet in geen zorg meer verlenen in de vorm van pijnstilling of niet meer helpen bij het kwalitatief zo goed mogelijk leven van uw leven. Naast de puur medisch-technische zaken gaan ook emotionele zaken spelen. Huisarts en thuiszorg in samenwerking met specialist kunnen de medische zaken regelen. Bij het met uw omgeving (inclusief kinderen) bespreekbaar maken van het naderende levenseinde kunnen ook adviezen van de Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties helpen. U kunt allerlei fasen doorlopen van twijfel aan de juistheid van de diagnose (zouden mijn lab-uitslagen niet verwisseld kunnen zijn?) of boosheid over het feit dat juist u kanker gekregen heeft. U ervaart dat goede vrienden ineens niet meer op bezoek komen, omdat ze de situatie niet aankunnen, terwijl een oppervlakkige kennis u met een enorme bos bloemen op komt zoeken. Ieder mens reageert anders bij de confrontatie met ernstig zieke mensen. Maar bedroefd en teleurgesteld kunt u er wel door worden. Uw wereld wordt kleiner, maar vaak ook intenser. Allerlei vragen spelen door uw hoofd. Hoe ga je dood? Vaak is dat een ontregeling van het al wankele evenwicht. Waar wilt u dood gaan: thuis, in het ziekenhuis, in een hospice? In verschillende plaatsen in Nederland zijn hospices, huizen die veel op thuis lijken, die gerund worden door vrijwilligers en waar bezoek op alle tijden mogelijk is. Wel kunt u hier pas in opgenomen worden als u niet langer dan 6 weken tot 3 maanden te leven heeft. Valt er thuis nachtzorg te regelen? Hoe denkt u over euthanasie en hoe denkt uw huisarts daarover? Wilt u zelf al iets voor de begrafenis of crematie of ter beschikkingstelling aan de wetenschap regelen of laat u dit liever over aan de nabestaanden? Hoe geniet u of leeft u zo goed mogelijk uw nog korte leven? Wat is voor u belangrijk? Hoe wilt u afscheid nemen van dit leven? En tenslotte komt de fase waarin u kunt berusten in uw naderende dood en het accepteren. Waarbij soms ook hoort dat u zich ongeïnteresseerd naar de buitenwereld toe gaat gedragen, want dat is uw wereld toch niet meer? In al deze fasen is het belangrijk om met uw omgeving en verzorgers goed te blijven communiceren. Niets is moeilijker dan om te raden wat een patiënt zou willen of voelen. Alleen u kunt uw omgeving en verzorgers dingen duidelijk maken.