Eerst komen de middelen aan bod die aangrijpen op het zuur. In deze groep geneesmiddelen heeft zich de afgelopen twintig jaar een sterke, revolutionair te noemen ontwikkeling voorgedaan.
Al vele eeuwen zijn middelen in gebruik die het door de maag geproduceerde zuur neutraliseren. Deze stoffen worden 'antacida' (enkelvoud 'antacidum') genoemd. Letterlijk vertaald betekent dit 'tegen het zuur'. De antacida zijn zonder uitzondering basische (alkalische) verbindingen (zouten of hydroxiden van magnesium, aluminium en calcium). Zij worden vaak in combinatie gebruikt om de bijwerkingen te reduceren. Sommige antacida (vooral de aluminium- en calciumverbindingen) werken namelijk obstiperend, andere, zoals de magnesiumverbindingen, laxerend.
Antacida zijn vooral bedoeld voor de behandeling van niet al te ernstige en niet al te vaak terugkerende refluxklachten. Doordat het in de slokdarm gekomen maagzuur onmiddellijk wordt geneutraliseerd, treedt de werking van antacida snel in. De werkingsduur is echter kort. Zelfs wanneer een grote hoeveelheid van een zuurneutraliserend middel wordt ingenomen, en de zuurgraad van de maaginhoud tijdelijk neutraal wordt gemaakt, zal toch na een halfuur tot een uur zoveel zuur geproduceerd zijn dat de maaginhoud weer duidelijk zuur is.
De meeste antacida zijn zonder recept verkrijgbaar. Het meest bekende middel is de Rennie. In principe zijn alle antacida bij matig gebruik onschadelijk. De bijwerkingen zijn, zoals eerder gezegd, soms obstipatie, soms diarree, soms een overmatige gasproductie in de maag. Bij langdurig en overmatig gebruik kunnen echter wel problemen optreden, zoals een versterkte neiging tot de vorming van nierstenen. Patiënten met een gestoorde nierfunctie dienen extra voorzichtig te zijn met het gebruik van antacida.